18;{ 



A. Klasse : Musci of Bladraossen. 



Kleine iilanties, met ongesteelde bladeren en een dikwijls zeer korten stengel, 

 zondei' ware wortels. Het opnemen van voedsel geschiedt door wortelharen. De 

 ongeslachtelijke generatie of «vrucht" omsluit in het midden een zuiltje, en springt 

 met een deksel open, waaroverheen soms nog een «huikje" wordt waargenomen. 

 De f'vruclit" bevat de sporen, waaruit eerst een draadwier-vormig vertakte «voor- 

 kiem" zich ontwikkelt (niet te vergelijken met de voorkiem van een varen, want 

 deze is de geslachtelijke generatie), terwijl uit een harer knoppen het mosplantje of 

 de geslachtelijke generatie (het plantje is dus vergelijkbaar met de voorkiem dei' 

 varens) voor den dag komt. Dit plantje brengt aan het einde des stengels de man- 

 nelijke (antheridiën) en vrouwelijke geslachtsorganen (archegoniën) voort. Uit de in 

 het archegonium acliterblijvende, bevi'uchte eicel ontwikkelt zich de ongeslachtelijke 

 generatie of «vrucht". De mossen zijn een- of tweehuizig. Zij groeien meestal in 

 zoden op vochtige, schaduwrijke, doch ook wel op droge plaatsen, en vormen dikwijls 

 uitgestrekte tapijten op beschaduwden grond, voornamelijk in naaldbosschen. Door 

 hare eigenschap veel water tot zich te trekken, zijn zij voor den boschgrond en 

 voor de vorming van bronnen van beteekenis. 



POLYTRICHUM L. Vrouwenhaar. 



Pohj'trichum juniperinum Hedw. — Jeneverbladig vrouwenhaar. — PI. 77, fig. 427. — 

 Vormt, evenals de meeste bladmossen, zoden, zoodat talrijke tot 15 cM. hooge stengels 

 dicht bij elkander staan. De twee links staande stengels in de figuur zijn mannelijke 

 plantjes, met een fraaie, roode ster van blaadjes aan het eind, de 3 rechts staande 

 vrouwelijke planten, waarop de ongeslachtelijke generatie («vrucht") reeds te zien is. 

 Deze draagt een kort gesnaveld dekseltje, en daaroverheen een «muts" of «huikje". 

 Het deksel springt ten laatste weg, terwijl het urnvormige deel der «vrucht" dat de 

 stoffijne, geelgroene sporen bevat, achterblijft. Op bosch- en moerasgrond; tamelijk 

 gemeen; geheele plekken met een dik tapijt bedekkend. 



Hypnum Dill. Dehnos. 



Hypnum (Hylocómium) splendens Hedw. — Glanzend dekmos. — • PI. 77, fig. 429. — 

 Een der gewoonste mossen in onze bosschen, met rijkvertakte, dicht bebladerde 

 stengels. De dckniossen, waarvan in Europa meer dan 100 soorten leven, vormen 

 het liiintdl.csfaiiddrcl der mostapijten onzer naaldbosschen. 



Hylncüiiiiiuji t)'i'qiatrtüii Schimp. — Het driezijdig boschmos wordt om zijn veer- 

 kracht dikwijls als pakmateriaal en voor decoratie gebruikt. 



Sphagnum Ehrh. Veer7nos. 



Sphagnum squarrósum Pers. — • Ruw veenmos. — PI. 77, fig. 428. — Met lange, 

 slanke takken. Blaadjes toegespitst, aan den top een weinig teruggebogen. Bloeit 

 vroeg in het voorjaar. De bolvormige «vruchten" verschijnen in Juni en Juli. Op 

 vochtige en moerassige plaatsen in bosschen. — ■ De veenmossen, waarvan ongeveer 

 20 soorten over de geheele Aarde verbreid zijn, vormen hooge, sponzige, veerkrach- 

 tige kussens; zij zijn bleekgroen, soms roodachtig getint; zij dragen veel bij tot de 

 turfvorming, daar de lange stengels aan liun voet vei'gaan, terwijl zij in de lioogte 

 steeds blijven voortgroeien. 



