185 



moedervlokken (liet mycelium), deels door middel van mikroskopiscli kleine sporen, 

 die in de zg. vruchtlichanien gevormd worden. Zwammen hebben geen bladgroen 

 (chlorophyl), en voeden zicli dus slechts met organische stoffen: doode, of levende 

 plantendeelen en doode, of levende dieren. De meesten ontwikkelen zich zeer snel; 

 daarentegen zijn zij zeer vergankelijlc, en sterven hunne dealen spoedig af 



Wij moeten onze beschrijvingen en afbeeldingen beperken tot de voornaamste 

 «paddestoelen", die deels eetbaar en voedend, deels giftig, en daarom onze belang- 

 stelling waard zijn. Tot de Zwammen behooren echter bovendien talrijke, meestal 

 mikroskopische, op planten parasiteerende soorten, zooals de korenroest, de meeldauw, 

 het nioederkoorn, de zwammen, die de aardappel- en de druivenziekte veroorzaken, 

 de gist, de «schimmels", enz. 



Familie Agaricaceae. Plaatzwammen. 



Spoordrager (vruciitlichaam) lioed- of scherinvormig, aan de onderzijde met straal- 

 vormig uitgespreide platen (lamellen). 



Agitrims (Psallióta) campéstris L. — Champignon. — PI. 79, (ig. 445. — De tot 

 10 cM. hooge steel draagt in de hoogte een vliezigen, witten ring. De hoed is eerst 

 bolrond, later vlakker, wit, of geelachtig, droog, zijdeglanzend. Lamellen eerst roze, 

 later dof-roze, eindelijk bruinzwart. Het vleesch smaakt naar noten, en is specerij- 

 achtig en geurig ; ook rauw is het genietbaar. In den zomer en in den herfst 

 algemeen in bosschen, op grasgrond, akkers, weilanden, vooral op plaatsen, waar 

 paardemest gevallen is. De champignon geldt als de smakelijkste paddestoel en 

 wordt daarom op bedden van paardemest gekweekt, en in het groot in den handel 

 gebracht. Bij het verzamelen van deze soort in de vrije natuur, moet men er op 

 bedacht zijn, dat zij in hare jeugd gemakkelijk met de giftige knollenplaatzwam 

 (Agdricus (Amamta) phalloides Fr.) verward kan worden, die echter steeds witte, dus 

 geen roze lamellen heeft, en den aangenamen geur van de champignon mist. *) 



Acjancus (Amamta) muscdrkcs L. — Vliegenzwam. — PI. 79, fig. 440. — De witte, 

 8—10 cM. hooge steel is inwendig vlokkig, later hol, aan den voet knoUig verdikt 

 en van een witachtigen, vergankelijken ring voorzien. De eerst bolvormige, later vlak 

 uitgebreide hoed is prachtig scharlakenrood, of oranje, met witte, later afvallende 

 wratten. Lamellen wit. Reuk- en smakeloos, zeer vergiftig. In den herfst en in den 

 zomer in bosschen algemeen. Met melk overgoten, dient hij tot het dooden van 

 vliegen. — De evenzoo gevormde, niet giftige, maar als voedsel geroemde Agdricus 

 (Amanita) caesdreus Scop. — de keizerzwam, — onderscheidt zich door de gele Ideur 

 van den steel, den ring en de lamellen ; zij is in Zuid-Europa en Oostenrijk inheemsch, 

 in Zuid-Duitschland zeer zeldzaam. 



Agdricus (Laddrius) deliciósus. — Smakelijke melkzwam. PI. 79, fig. 447. — Hoed 

 vlak en ingedrukt, oranje, of grijsgroen, met concentrische, groenachtige ringen. 

 Lamellen dikwijls gevorkt, saffraangeel, eenigszins afloopend ; de saffraangele steel 



*) Bij het verzamelen van paddestoelen voor den maaltijd moet men zeer voorzichtig zijn om verwis- 

 selingen met giftige of verdachte soorten te vermijden. Wie geen grondige kennis van de inlandsche soorten 

 bezit, bepale zich tot het inzamelen van een klein aantal der meest voorkomende, licht kenbare 

 zooals : de steenzvram, de hanekani, de champignon, de melkzwam, de knotszwam. Men plukke slechts 

 jonge, vaste, nog niet door insektenlarven („wormen") bewoonde exemplaren. De gewone wijze van 

 toebereiden der paddestoelen bestaat hierin, dat men in stukken snijdt, met koud water afspoelt, en met 

 zout, boter, peterselie en een weinig peper .stooft. Fijnere wijzen van toebereiden heelt Dr. J. KöU 

 beschreven in zijn practisch werkje: „Unsere essbaren Pilze" (Tübingen, Lauppsche Buchhandlung). 

 OUDEMANS, Onze Flora. 24 



