wordt spoedig hol. Melksap donker saffrannrieel ; op beschadigde plaatsen wordt de 

 srnakkelijke melkzwam groen. Van Juni tot Üctober dikwijls in bosschen, op lichte, 

 mosdi'agende plaatsen en op luet gras begroeide boschpaden. .Jonge exemplaren, 

 waarvan de hoed (nigeveei- T) cM. breed is, gelden als de beste, en zijn aan hun 

 salï'raangeel melksap licht lieikmbaar ; men vermijde echter verwissehng met den 

 Agdficus (Lactürius) tonninósus Fr.), — de giftige melkzwam, — die door een wit- 

 wolligen rand, witachtige lamellen, en voornamelijk iloor liet iritfc, scherpe melksap 

 zeer opvallend onderscheiden is. 



Atnh-icus (ArmUhhia) jucllnis Vall. — Honigzwam. — PI. 79, lig. i48. — Hoed 

 tot 25 cM. breed, tamelijk vlak, in het midden bultig, aan den rand gestreept, lionig- 

 geel tot geelbruin, met donkerder schubjes bedekt. Steel vleezig, taai, vezelig-schubbig, 

 dikwijls gekromd, naar beneden een weinig dikker, met een vliezigen, witachtigen 

 ring. Lamellen wit-, later bruinachtig. Groeit in de herfstmaanden, in zoden aan rot- 

 tende stammen en wortels. — Eetbaar ; wordt vooral in Oostenrijk als spijs gebruikt. 



CantharéUus cibdrius Fries. — Hanekam. — PI. 79, fig, 449. — Dooiergeel. Hoed 

 onregelmatig-bochtig, met benedenwaarts gebogen rand, eindelijk treclitervormig. 

 Lamellen langs den steel afloopend, vertakt. De naar viooltjes of abrikozen riekende 

 hanekam is een der meest bekende en gewone, eetbare zwammen; van den zomer 

 tot den herfst in de meeste bosschen, vooral in loofbosschen algemeen. 



Familie Polyporaceae. Pijp- of Buiszwammen. 



Bij de hiertoe behoorende Buiszwammen draagt de onderzijde des hoeds dicht 

 opeengedrongen pijpjes of buisjes, die elkander en het hoedvleesch gemakkelijk los- 

 laten, terwijl bij de zijdelings tegen boomstammen aangroeiende Gaatjeszivammen de 

 buisjes onderling en met den hoed innig vergroeid zijn, zoodat zij niet gemakkelijk 

 van elkander verwijderd kunnen worden. In deze buisjes worden de sporen gevormd. 



Boléttis edülis Buil. — Steenzwam. — PI. 80, lig. 453. — De vooral in den beginne 

 knolvormige, later dikwijls vuistdikke steel is bleekbruin, en doet aan zijn bovenste 

 derde gedeelte een fijn, wit, eenigszins verheven netwerk zien. Hoed groot, soms 

 wel 35 cM. breed, zeer dikwijls onregelmatig, geel- tot donker-roodbruin. Buisjes 

 wit, later geelachtig, eindelijk geelgroen. Vleesch wit, vast, bij het doorsnijden niet 

 blauw wordend. Smaakt naar noten. In bosschen, vooral onder eiken, algemeen. Ver- 

 schijnt dikwijls reeds in het voorjaar en in den zomer, in groeten getale echter eerst 

 van Augustus tot October. Na de champignon de mee.st gezochte eetbare paddestoel. 



BoUtus scaber Fr. — Berkenzwam. — Gelijkt aanvankelijk veel op de steenzwam, 

 doch is daarvan later gemakkelijk te onderscheiden door den hoogen, slanken, witten, 

 door zwartachtige schubben oneffen en als met roet besmeerden steel. De gewelfde 

 hoed is bovenop lederbruin tot fraai bruinrood; de buisjes zijn wit, later bleekgrijs. 

 Het witte vleesch wordt bij het doorsnijden spoedig zwartachtig. Des zomers en in 

 den herfst in bosschen gemeen ; meestal onder berken. Is als eetbare paddestoel 

 gezocht. 



Bolétiis lüridus Schaeff — Heksenzwam. — PI. 80, fig, 454. — Hoed bovenop 

 leder- of donker-roodbruin. Buisjes geel tot groenachtig, aan de openingen bruinrood. 

 Steel rolrond of knollig, goudgeel tot bloedrood, aanvankelijk buikig, met een rood 

 netwerk geteekend. Vleesch licht- tot donkergeel, bij het doorsnijden spoedig met 

 blauw overtogen. Des zomers en in den herfst in loof- en naaldbosscheh. Giftig, 

 minstens verdacht. 



