Tilia. 



31 



foliae Ehrh. foliis cordatls irregulariter inciso-Iobatis subtus glabris lobi« 

 acuiuiuatis. T. vitifolia Host Fl. aust. II. 59 non diflFert, icou vero in 

 lieichb. Icou. XVI. f. 5140 sistit specimen foliis leviter incisis. 



T. flava Wolny „quae praeter alios characteres ramis valde divari- 

 catis eminenter distinguitur"? (Roch. Ban. 2) est fide Bayer ZBG. XII. 

 3.'J forma T. grandifoliae Ehrh. foliis flavide virentibus. In herbario 

 musei caesarei Vindoboueiisis asservatur specimen T. flavae a Wierz- 

 hicki prope Steierdorf in Bauatu lectum et iu schedula affirmat Rachel., 

 hanc Tiliam eandem esse, quam ipse ad Vukovär et Wolny ad Karlovic 

 legeruut. Sed hoc specimen sistit formam T. parvi foliae Ehrh. foliis 

 raiiiiinis subtus giaucescentibus iu venarum axillis eximie rufo-barbati», 

 petiolis rainulisque juvenilibus hirtis. 



Post T. parvifloram 145: 



T. argentea Desf. in DC. Hort. Monsp. 66. Foliis oblique subro- 

 tundü-cordatis >erratis acumiuatis subtus niveo-tomentosis , cymis multi- 

 rioris, parapetalis spathulato-retusis. "5 Iu collibus et montibus humilioribus, 

 in ditione australi silvas formans (iV. 2y5). Julio. Reichb. Icou. XVI. f. 

 51 50. T. alba WK. PI. rar. I. t. 3 uec. Ait. Flores flavescentes fragrautes. 



HYPERICINEAE. 



HYPERICUM L. 



Ad H. Richeri 147: 



H. Richeri VilL {Roch. Bau. t. 12, Reichb. Icou. XVI. f. 5186) 

 variat caule tereti vel superne plus minus ancipiti, cyma corymbiformi 

 vel umbelliformi pauci- vel niultiflora, foliis ovatis oblougis vel oblongo- 

 lanceolatis obtusis vel acutis basi rotuudatis vel subcordatis aut margiue 

 tantum aut in disco quoque atropunctatis, bracteis lanceolatis vel lineari- 

 subulatis, sepalis ovato- vel lineari-lauceolatis, finibriis bractearum et 

 sepalorum glauduliferis vel partim eglandulosis nunc longioribus nunc 

 brevioribus nunc brevissimis, petalis caljcem duplo vel triplo superantibus. 

 Gaules erecti vel adscendeutes (uon procumbentes ut in H. androsaemi- 

 folio Vill.) pedalcs eo humiliores et corollae eo majores quo altius in 

 alpes adsceudunt ita, ut caules taudem vix spithamam excedant {Kit. 

 Addit. 246). H. alpinuni WK. PI. rar. III. t. 21.5, H. Rochelii Grisd>. 

 It. 299 et H. umbellatum Kern. ÖBZ. XIII. 141 ne varietates qiiidem 

 habere possum, cum characteres ab auctoribus propo>iti ita confluaut, ut 

 varietates uUae certis limitibus adunihrari fas non sit, attameu bracteas 

 et sepala plantae hungaricae et traussilvauicae brevius et parcius fim- 

 briata observavi quam in aliis terris c. c. in Serbia. Iu alpinis et sub- 

 alpinis Carpatorum orientalium et australium, in Bauatu in regiouem 

 nioiitaiiaiu de.sceudeus, imo iu collibus Sirmii {N. 296). 



