118 



Antecedeuti affinis sed dissimilis. Gaules saepe humiliores, 

 folia non raro patule hirta, summum foliiim ad axin primariura 

 (ubi umbella termiiialis excedit) similiter piiinatifidum ut infe- 

 riora, umbella terminalis lateralibus longe superata, flores fere 

 non radiantes, radii umbellae 2 — 3ni involucrum parum vel vix 

 superantes, fructus multo majores, aculei rubelli jugorum secun- 

 dariorum crassiores longiores basi dilatata connexi uni- vel fere 

 uniseriati. 



Ar. geog. : Regio Mediter., Oiiens. 

 0. Daucorlaya Murbeck, Beitr. z. Fl. v. Südbosu. u. d. Hercegov. 

 1891, p. 119. O Facies et dimensiones caulis plene ut in 0. 

 grandiflora L. Folium summum ad axin (in nostris) lineare 

 Simplex, flores radiantes, radii umbellae 5- — 8ni involucrum valde 

 superantes, fructus magnitudine et forma, eorumque aculei per- 

 fecte aequant eos 0. platycarpos L,, sed sunt tantum aculei 

 flavidi basi (itidem crassi et confluentes) corniculato-verrucosi 

 (itidem uni- vel fere uniseriati). Fructus 9 — 11 mm longi et 

 5 mm lati. 



Non est dubitandum, quin nostra planta identica sit cum 

 planta Murhechii., nam descriptioni et latis adnotationibus ejus 

 üptime respondet. Murbeck dicit solum folium summum pinna- 

 titidum, sed haec nota certe variabilis in ista affinitate est. 

 Optimam differentiam praebent fructus, nam fructus 0. grandi- 

 florae penitus diversi sunt ab iis 0. Daucorlagae., qui quadrant 

 fructus 0. platycarpos. Etiam color aculeorum singulari modo 

 in tribus hisce speciebus characteristicus videtur. 0. Daucorlaya 

 est igitur species bona propria et tamquam alteris duo inter- 

 media. 



In collinis ad Haskovo Bulgariae meridionalis a. 1897 dete- 

 xit am. Stfihrny. 



Ar. geog.: Hercegovina, Istria ('?), Maced. 



Daucus L. 



B. Carola L. Bulgaris dicitur „sramniße" vel „morkva". 



D. setulosus Guss. Q In arenosis sterilibus ad Varnam (Vel, 1885), 



in campis arenosis ad Rassova (Panc), prope balneas Hissar 



(distr. Philipp.) (Sk). 



