4 8 DICOTYL. — CARYOPHYLLEAE 



b. decumhens ; caule decumbcnte , foliis virentibus obovatis. — S. scri- 

 rea, d. Gnss. 1. c. — S. decumbens. J5it;. cent. i. p. 75. t. 6. — S. 

 bipartita, d. decumbens. Willem. et Godr. l. c. p. 27 , excl. syn. 

 Moris. 



c. crassifolia; caule dccumbente, foliis suborbiculatis spathulatisque cras- 

 siusculis hirsiitis, calycibus tenue canescenti-puberulis. — S.sericea,c. 

 Guss. l. c. excl. syn. Moris, cujus icon vero quoad habilum et folia hane 

 varietatem exacte refert, sed non quoad petala, quae emarginato-biloba, 

 et non biparlita. 



cc. omnia ut in c, scd foha hirsuliora , flores solitarii in apice ramoruni , 

 ot calyces patenter villoso-pilosi ; quae forma quoad calyces var. h. 

 lasiocuhjccm Willem. et Gord. l. c. referre videtur. 



d. anyustifolia ; caule erectiusculo, foliis lineari-spathulatis calycibusque 

 cane.scentibus — S. sericea, d. Gnss. 1. c; quae forma ad S. sericeam 

 maxime accedit. 



e. (jlabrala; caulibus gracilibus , fohisque giabratis , petalis in folia con- 

 versis. — S. sericea, e. Giiss. l. c. — S. MandraUsci. Parlat. etBer- 

 iol. l. c. 



Omnes enumerafae varietates, quae in SiciHa proveniunt, excepta var. «, 

 qnae in Apuha prope Barletta invenit Bruni, differunt a S. vesper- 

 tina /?d:-.pubescentia adpressa ac tenui (excl. var. c. et cc); florum in- 

 fcrionim pedunculis 3-5-plo longioribus ( fere pollicaribus ) : florescen- 

 tia diurna ; petalis bipartitis, non hlMis; seminibus majuscuiis, non mi- 

 nutis — A S. canescente vero, cum qua calycis ct capsulae forma con- 

 Tenit, petalorum laminis basi valde constrictis , ideoque sinu lato inter 

 iihis renianente!; carum lobis anguslis,concavis,interquc se remotis !, 

 qui characteres in iconibus citatis optime exhibentur. —Semina fere or- 

 biculata, utraque facie plano-depressa, dorso canalicuiato, marginibus a- 

 la lata crispato-undulata instructis quae plana in 5. canescenti! 

 "Vll. Deniquc Cl. Willem. et Godr. l. c. p. 37. S. rubellam Lin. a mea 

 S. turbinata non separant, uti jam fecit Cl. Moris in fl.sard. i. p.246; 

 tamen uli monet Cl.Bertol.in ft. ital. 4. p. 588, et 589 inter se egre- 

 gie difTerunt. Innumera specimina S. rubellae, quae in Apulia in vi- 

 neis prope Barlelta collegit Bruni, cum illis aegypliacis a Cl. Kralichio 

 missis, et cuni icone Delil. descr. de VEgypt. t.29. f. 3. ex asse qua- 

 drant, nec unquam in S. turbinatam transeunt ; atque haec ab illa pri- 

 raa facie dignoscitur; caule erecto, stricto !, basi simplicissimo, superne 

 lantum in paniculac ramos diviso!: foliis caulinis inferioribus superiori- 

 busque lanceolatis, acutis! : floribus laxe paniculatis, pcdunculis in dicho- 

 tomia usque bipollicaribus ,• calycibus exquisite viridi-ncrvosis, in fru- 

 ctu apice dilatatis , ut fere turbinato-campanulati dici possunt ; capsula 

 globosa-ovala; tecaphoro magis incrassato, vix lin. longo — In S.rubclla 



