112 



509. H. trl«iguaiuatiim milii. 



Maxiine affiiie est H. aureo adeo, iit, nisi color floris 

 diversus me ad uberiorem invesligationcm pormovisset, pro 

 eodem habnissem. Differt autem: 1) scapis nunquam non 

 simplicissimis, sulcato-angulatis, glabris, sub flore pleruinque 

 pilis aliquot albis tenuissimis decumbentibus adspersis (nec 

 ibidem hispidis a selis nigris) ; %) foliis longe peliolatis: den- 

 tibus superiore margine ad basim denticulo auctis; 3) squa- 

 mis scapi tribus (rarius 4), una ad basin scapi demissa ; 4) 

 caljce glabro aut subhispido : squamis linearibus obtusis, ex- 

 terioribus laxis, basi incrassata adscendentibus, saepius gla- 

 bris; 5) corollulis utrinque flavis , nec unquam subtns auran- 

 tiis aut croceis ; 6) radice multo tenuiorc ; 7) flore, saltcm 

 speotata icone Jacq. in FI. aust. t. 297, multo minore. Spe- 

 cimen vero a Balbis snbmissum H. aiirei ad nostrum tri' 

 squamatufn proprius accedit notis plcrisquo. Conferatur etiam 

 cum H. riipcstri, cujus definitio et descriptio non multis ab 

 hoc nostro abludit, Frolich etiam H. aiireo simillimum esse 

 agnoscit, et nuntiat, isthoc semina elongata subulata habere, 

 in quo nostrum etiam vix discrepat: nam semina etiam ver- 

 sus apicem attenuato-subulata habei. In alpibus Velebich 

 lecturo. 



510. H. alpeMtre. 



A Mauksch in montibus ealcareis toplicensibus lectum a 

 notis, in Sp. Pl. Willd, iudicatis , parum discrepat. 



511. H. aliifnniu. 



Occurrit foliis integerrimis, subdentatis, et dentatis , hir- 

 sutissimis, pilis longis et villosis, oinnibus quibus (saltem 

 radicalibus) cunei forraa in petiolum angustatis, sed aliis 

 magis ad spathulatam figurara, ad lanceolatara aliis acceden- 

 tibus; scapis tripollicaribus subnudis villosis et spithamaeis 



