169 



dnm anctorem hunr, quem Persoon in Synopsi secutus cst, 

 csset P, Cotyledon, 



803. S. tecta raihi (antc hac S. farinosa), 



Caulis simplicissimns crectus; vix unquam tripollicaris, 

 dense foliosus et glanduloso-pilosus. Folia subspathulata, 

 intcgerrima, apice brcvissime mncronata, radicalia in rosnlani 

 disposita, glabra, supra membrana cartilaginea alba teda, ad 

 marginem cartilagineam puncturis aliquot nolata ; caulina rai- 

 nora, apice glabra, caetcrum piloso -glandulosa , viscida, su- 

 periora lineari -lanceolata , tota piloso- glaudulosa. Raceraus 

 florura simplicissirans, 3 -~ 7-floru8: pedunculis calycibusque 

 deusissime ploso- glandnlosis, viscidisque. Willdenow hanc 

 pro S. mutata declaravit, a qua vero diffcrt : statura raulto 

 minore; foliis integcrrimis (nec rcpandis ut Willdenow, vel 

 serratis aut dcntatis ut Jacquin «t Hallcrus dicnnt), glabris 

 (nec versus basin cilijfo- villosis, ut Linnaeus), caule tantum 

 apice florifero (uec raceraoso , ut Willdenow in dcfinitione di- 

 cit) , Lapcjrouse folia radicalia plaue basi ciliato -plumosa 

 dicit. An cst S. calycijiora hujns? vide Pers. Sjnops. In 

 rnpibus alpis Petrosae supra uives. 



804. S. hieracifolia. Pl. rar. Hung, 1. t. 18. 



Iii alpc Arvensi Rohacs, in Zoliensi Kunstava, Lipto- 

 viensibus Gyumber ct Racskova locis humidis, et in rivnlis. 

 Conferatnr cnra nivali a qua specie differt, pro qua eliara 

 hahita a Mauksch. Misit etiam Geuersich. Smith iu Fl. brit. 

 dicit hanc habitum stellaris habere, folia tamen magis car- 

 nosa, caulem nndura apicem versns piloso- viscidnm esse, et 

 folia obovata, serrata, Linnaeus antem crenata, quae tamen 

 in nostram uon cadunt. •«;?»-? 



805. IS. androsacea. 



In alpium Sccpnsiensium ruderibus, glaredsis e. c. sub 

 cacuminc Lomnicensi supra rcgionein Pini Pnmilionis, iu 



