183 



editloiie prima caulo multifloro folioso foliis digitatis definiverat, 

 quemque in Houltuyni Syst. nat. descrlptnm reperio, diver- 

 sum pnto. Schrader in lltt. notat , /f. odormn 1 — 2 hebdo- 

 madis prins florere (Martio); flor»'s majores odoros habere; 

 petiolos ei dnplo crassiores, snperne nti et foliola snbtns 

 atque pednncnlos pnbescerc pilis constantiljns; folla majora, 

 iuodora, ntrinqne maxime snpra, Incida esse et hienicra per- 

 dnrare viridia. H. viridis flores inodoros esso, folia radi- 

 calia citins evolvi, snbtns parnni uilere, snpra opaca esse, 

 jam media aestate perire, caetera fere instar Straraonii. Ha- 

 bitat in silvis Banatns, Syrmii , Coni. Baranyensis et Tol- 

 nensis. 



847. l!§oi)yrum thalictroides. Ranunculvs praeco.v II. 

 Thalictri jolio. Clus. hist. 233. 



Habitat in silvis bndensibns, reliqulsqne montinm medi- 

 terraneornra nsque Strlgouinni et sine dnbio etiam allbi. luter 

 vepres C. Castriferei Clus. 



848. l^elphiiiium earpaticum. Pi. rar. Hnng. IH. t. 246. 

 Willdenow pro D. urceoluto hahnit sed perperam. Manksch 



inisit e Scepnsio scribens, sibi dnblum esse. Huic forte pro 

 intcrinedio declaravi. Mlsit efi.im Genersich sub nomine D. 

 intermedii e Scepusio. — /i. hirsutum. Varietas haec, quae 

 sub rupe Chocs alpis liinitaneae inlcr Liptoviam et Arvani 

 occurrit, qnamqne etiam nd pedes alpinni carpaticarnm legit 

 Rochel non potesl esse D. hirsutmn Rothii aut Persoonii; 

 lolia enim non snnt tripartita, lacinils trifidis linearibus, nec 

 rtores dnplo ininores snnt, qnam D. elato. Ergo errant 

 Wolny et Rochel, pro D. hirsuto Pers. stirpem hanc 

 nostram habentes. Specinieu tameu a Rochel missnm potest 

 esse distinctnin a D. carpatico nostro: canle spithama pan- 

 lum altiore: foliis ciliatis, caeternni glabrinsculis, nervis snb- 

 pubescentibus; profunde tripartis; lobis bis trifidis. 



