14 



Na materjale moim, zbadałem prżedewszystkiem budową 

 końcowych pierścieni odwłoka c? ^ , która się okazała nadzwy- 

 czajnie podobną do takowe] u Gerridae i Veliidae (Hydromełridae 

 na razie nie badałem). Ósmy pierścień ') jest tak jak i tam rurko- 

 waty, bez żadnycli szwów, na końcu ukośnie ścięty od g^óry i tyłu 

 ku dołowi i przodowi, sterczy on wolno na końcu odwłoka i obej- 

 muje na kształt pochwy dalsze pierścienie. Pierścień dziewiąty ma 

 sternit miseczkowaty, zasłaniający od dołu właściwy aparat kopu- 

 lacyjny, który od góry jest przykryty stożkiem odbytowym, stano- 

 wiącym najdalej ku tyłowi wysuniętą część odwłoka. Tergit dzie- 

 wiątego pierścienia jest przez środek podłużną błonką przedzielony 

 na dwie boczne części. Zupełnie podobną budowę wykazuje koniec 

 odwłoka J' c? w rodzinach Gerridae lub Veliidae, jak to można 

 porównać na załączonych rysunkach 1 i 2 (por. też rysunki Hor- 

 vàtha 1. c). W miseczkowatem wnętrzu dziewiątego sternitu leży 

 właściwy, skomplikowanej budowy aparat kopulacyjny, po bokach 

 którego są osadzone symetryczne gonapophysy, stosunkowo słabo 

 rozwinięte. U M. furcaia Mis. mają one kształt wyobrażony na 

 rys. 3. U rodziny Naeogeidae, z której badałem A^. ruficeps (T h o m s.). 



Rys. 1. 



Rvs. 3. 



Rys. 2. 



ma koniec odwłoka J J budowę inną, bardzo zbliżoną do spoty- 

 kanej u rodzin Myodochidae lub Pyrrhocoridae. Ósmy pierścień 

 jest nadzwyczaj uwsteczniony i w spoczynku zupełnie wciągnięty 



') Pierwszym pierścieniem jest pierwszy od strony grzbietowej; pierwszy 

 od strony brzusznej będzie drugim; ósmym zaś jest ten, który większość syste- 

 matyków zwie pierwszym płciowym. 



