42 



z wiosną, kiedy tylko zauważono uderzającą ilość jakiegoś owada 

 niszczącego szpilki. 



Drzewostany sąsiednie, również młode, ok. 30-letnie drągo- 

 winy sosnowe, opadnięte są o wiele słabiej. Widocznie inwazja 

 rozpoczęła się od brzegu lasu (jest to brzeg północny, graniczący 

 z polami uprawnemi i łąkami) i posuwa się powoli w głąb, ku 

 południowi. Cały objęty obszar wynosi jakich 150 ha. 



Obok sówki stwierdziłem na w. w. obszarze nieznaczny pro- 

 cent mniszki Liparis monacha L. Ta ostatnia z powodu nieznacz- 

 nej, jakich 5 — 10% stanowiącej ilości nie posiada w danym wy- 

 padku i chwili znaczenia praktycznego. 



Znaczny procent gąsienic sówki okazał się zarażonym ta- 

 chiną, Tachina fera L. O ile z jednej, z jednego m- gleby ze- 

 branej próby można sądzić, zarażonych było 20 — 25% gąsienic. 

 Na piaszczystym brzegu lasu uwijały się też w bardzo dużych 

 ilościach błonkówki, mianowicie Ammophila sabiilosa L. Samice 

 tychże paraliżują gąsienice sówki ukłuciem w zwoje systemu ner- 

 wowego. Sparaliżowaną gąsienicę wloką do gniazda, którego 

 otwór następnie szczelnie zagrzebują. 



O sówce dolatują głosy z różnych stron Polski, podobnie 

 jak i o innych gatunkach szkodników. Opada ona z reguły drze- 

 wostany sosnowe w wieku drągowiny, dla których jest najgro- 

 źniejszą, bo wczesną wiosną rzuca się przedewszystkiem na mło- 

 dziutkie, nawet niezupełnie z pączka rozwinięte szpilki, przecho- 

 dząc w miarę wzrostu na szpilki zeszłoroczne. 



Tępienie sówki nie należy do zadań trudnych ; trzeba tylko 

 do walki przystąpić wczas i zastosować odpowiednie środki. 



Pierwszym radykalnym środkiem walki jest pasanie trzody 

 chlewnej od chwili wejścia gąsienic w ściółkę, aż do późnej je- 

 sieni. Trzoda chlewna ze specjalnem upodpbaniem wyszukuje gą- 

 sienice i poczwarki sówki, buchtując ściółkę. Również drób, mia- 

 nowicie kury dobrze jest w tym czasie wpuszczać do lasu. O ile 

 niema do dyspozycji odpowiedniej ilości trzody chlewnej względnie 

 drobiu w danej okolicy, można zorganizować zbieranie gąsienic 

 i poczwarek przy pomocy dziatwy wiejskiej i kobiet. Jest to spo- 

 sób o wiele kosztowniejszy, choć mam wrażenie nie przynoszący 

 lepszych rezultatów niż pasanie. 



Jeżeli chodzi o zażegnanie klęski w czasie żerowania gą- 

 sienic w konarach, należy drągowinę wylepować i strząsać gąsie- 



