79 



zamieszkując te same terytorja w Polsce. Pewną konwergencję 

 zoogeograficzną możemy stwierdzić u naszego gatunku w stosunku 

 do Car. auronitens. Gatunek ten występuje w Karpatach w rasie 

 var. escheri, różniącej się od form niziny i wyżyn Polski większą 

 postacią, wydłużonem przedpleczem i płaskiemi pokrywami; zatem 

 te 2 gatunki okazują pewną zgodność rozwoju geograficznego. 



Pewną zagadką ekologiczną jest przeciwieństwo rasy tatrzań- 

 skiej w stosunku do innych ras górskich, zwłaszcza pseudoscythicus. 

 Dość wspomnieć, że właśnie serja zakopańska i czarnohorska są 

 jedyne, które ze względu na wielkość ciała u c? nie wykazują trans- 

 gresji. O zgodności ekologicznej Tatr i Czarnohory świadczy daleko 

 posunięte podobieństwo fauny i flory i dysjunkcja środkowo-kar- 

 packa. Pojęcie formy wysoko-górskiej (kleine Hochgebirgsform) 

 nie da się tu zastosować, gdyż ta mała rasa żyje również w oko- 

 licach Zakopanego, Rabki, w kotlinach Spiżu i Orawy, a więc 

 w obszarach nie położonych wyżej niż Czarnohora. Możemy jednak 

 zaznaczyć, że niektóre zjawiska biologiczne przebiegają inaczej 

 w Tatrach, niż na Czarnohorze (n. p. górna granica i przyrost 

 świerka). Istnienie małych form górskich występuje u tego ga- 

 tunku dość często (var. bucsecsianus Bom. z Siedmiogrodu, var. 

 livensis w Bośni) i jest analogją tego zjawiska na obszarze Tatr. 



Również interesującem jest występowanie formy odrębnej 

 wyspowej w Małopolsce środkowej. Jej zbliżenie ważkością ciała 

 do form karpackich mogłoby stanowić pewną podstawę do uznania 

 jej za stanowisko reliktowe. Niewykluczone jest jednak polito- 

 piczne powstanie odmiany analogicznej. Być może, że zjawiskiem 

 analogicznem jest powstanie innych ras endemicznych w Mało- 

 polsce środkowej (Carabus scheydleri v. polonicus M. Łomn. 

 z Lubaczowa i odmiana wróbla Passer domesticus v. scheffneri 

 Dybowski z Jarosławia). 



Ekologiczne i genetyczne problemy ras biegacza wręgatego 

 domagają się koniecznie zbadania eksperymentalnego. 



7. Wykaz literatury. 



Bernau: Über die Rassen von Carabus cancellatus Hl. (W. Ent. Zeit. 

 1913). Bernau: Carabus cancellatus 111. (Ent. Blätter 1914-1915). Beuthin: Die 

 Varietäten von Carabus cancellatus 111. (Ent. Nachr. 1893). Born: Einiges über 

 Carabus cancellatus aus der Schweiz. (Ent. Blätter 1913). Csiki: Magyarorszag 

 Bogar faunaja, Buda-Pest 1905 — 1908. Czekanowski: Zarys metod statystycz- 



