106 



ma w dni dżdżyste i słotne kryć si(^, jak martwa, wśród szutru 

 i kamienia, w dni zaś słoneczne i ciepłe szybko biegać i żwawo 

 uganiać za żerem. 



Ciekawy ten chrząszcz, relikt lodowcowe] epoki, budził 

 zdawna mą ciekawość, zwłaszcza, że nie mogłem go przez szereg 

 lat wyszukać w jego właściwem legowisku, mimo, iż z okazji 

 mych poszukiwań za niestrudkami, pracowałem wiele nad brzegami 

 górskich potoków. 



W zbiorze tkwił tylko jeden okaz okartkowany „Tatry 

 lipie c", bez żadnych zgoła dalszych notatek. To było nieco za 

 mało, by na przestrzeni, jaką zajmują Tatry, i w warunkach eko- 

 logicznie tak różnolitych, wyszukać zwierzątko długości siedmiu 

 milimetrów. Dzięki jednak uprzejmości inż. Stobieckiego 

 otrzymałem wskazówki, które mi pozwoliły wreszcie trafić do 

 matecznika, kryjącego ią piękną omarlicę. 



Okazało się, że próżne są poszukiwania nad brzegami po- 

 toków i że trzeba jej szukać nad brzegiem górskich jezior ta- 

 trzańskich, jak Czarny Staw pod Kościelcem, Morskie Oko, Zie- 

 lony Staw Gąsienicowy i t. d. Ale i tam, nawet w najpiękniejsze 

 dni słoneczne, jest tak dobrze ukryta, że można kilka par podeszew 

 zużyć wydeptywaniem granitowych perci prowadzących do tych 

 jezior, a nie zaznać rozkoszy zobaczenia tajemniczej jeziornicy. 

 Trzeba wyszukać nad brzegiem jeziora miejsce, gdzie zielona darń 

 styka się bezpośrednio ze zwierciadłem wody i tam rozpocząć 

 poszukiwania. A praca to żmudna i ciężka. 



Naprzód przy pomocy ciupagi lub łopaty musi się tuż przy 

 zwierciedle wody zerwać na pewnej przestrzeni kożuch darni 

 i odrzucić go na bok, by nie przeszkadzał w dalszej pracy i nie 

 stanowił schowku dla upatrzonej zwierzyny. Potem należy odgarnąć 

 cienką warstwę mokrego piachu, pod którym kryją się już zwykle 

 kamienie wielkości silnej pięści. Kamienie te, ociekające zimnąi 

 lak lód, wodą, tkwią w czarnej ziemi zmieszanej z drobnym pias- 

 kiem a wśród nich właśnie ma swoje kamysze Pteroloma. I teraz, 

 jeżeli tylko miejsce dobrze obrane, można być pewnym, że się 

 z próżnemi rurkami nie wróci do domu. Trzeba tylko kamienie 

 jeden po drugim wyjmować i wrzucać do wody, a za każdym 

 razem wypłynie na powierzchnię kilka okazów błyszczącego jak 

 emalja chrząszczyka, wiosłującego niezdarnie delikatnemi odnóżami. 



Jest to Pteroloma forsstroemi Gyllh. 



