156 



Patkiewicz — Nowe dla Polski i rzadsze chrząszcze; 

 Kinel — Nowości koleopterolog-iczne z Polski; 

 S eh i Ile — Erastria argentula Hb., ab. nowickii n. ab. (odcz. 

 dr. Swiątkiewicz); 



Tenże — Erebia euryale Esp. i Erebia ligea L. 

 Dwa te gatunki tworzyły od dawna przedmiot sporu ; ozna- 

 czano je jako dwa g-atunki odrębne, to znów jako gatunek jeden, 

 utrzymując, że euryale jest formą wyżyn ponad 900 m a ligea 

 pojawia się poniżej aż do równin. Są jednak stanowiska, na któ- 

 rych obydwie formy występują i trafiają się okazy, o których trudno 

 powiedzieć, do której z obydwóch form należą. Dr Rebel pisze 

 w „Berges Schmeterlingsbuch wyd. 9. str. 44" przy euryale, że 

 różnice w narządach płciowych męskich według Chapmana są 

 bardzo nieznaczne. 



Dopiero w jednym ze Sprawozdań Towarzystwa Zoolog, 

 botanicznego w Wiedniu omawia Dr H. Żerny pewną cechę, 

 która obydwa gatun'< i stanowczo różni, mianowicie są to plamki 

 złożone z łusek woniejących (Duftschuppenflecke) tak zwane An- 

 drokonienflecke. Otóż te łuski tworzą plamki w komórce 5, 4, 3, 

 2 i 1 c + d, ciągną się środkiem skrzydła poza żeberkiem po- 

 przecznem w szerokości 3 mm aż do żeberka Cg, zaś w środku 

 skrzydła na wewnątrz żeberka poprzecznego koło komórek 3 i 4. 



Te więc plamki androkoniowe (obacz 

 rysunek) posiada tylko ligea. 



Jest to cecha stanowcza ale 

 niestety tylko w rodzaju męskim. 

 Dodam jeszcze, że owe łuski andro- 

 koniowe posiadają także Pararge 

 egeria v. egerides Stgr., megera L., 

 hiera F., maera L., Epinephele jur- 

 tina L., lycaon Rott., Satyrus semele L. Nie mają zaś tychże 

 P. achine Sc, Aphantopus hyperantus L., S. diyas Sc. 



Chcąc więc zbadać, czy osobnik należy do jednego lub dru- 

 giego gatunku, zapuszczamy parę kropH xylolu lub benzyny 

 w środku skrzydła z wierzchu i ze spodu, przyczem plamki owe 

 wybitnie wystąpią ; chociaż i bez tego procederu plamki na skrzydle 

 dość dobrze widać, gdyż powierzchnia ich połyskuje jak aksamit. 



