158 



grodzony złotym medalem, nie ustawał w powiększaniu swycłi 

 zbiorów, prezentując je powtórnie w 1913 r. w Warszawie na 

 Wystawie Entomolog-icznej, gdzie otrzymuje „dyplom uznania" 

 i skąd kolekcja do Zawiercia już nie wraca, zakupiona przez mia- 

 sto Warszawę dla Muzeum Pedagogicznego. 



Muszę zaznaczyć dobitnie jednak, że Isaak nie był suchym 

 kolekcjonistą tylko i zbieraczem, był to w ścisłem znaczeniu ento- 

 molog z zamiłowaniem studjujący w swej pracowni życie i rozwój 

 owadów. Całe masy szczególniej motyli w Jego kolekcji otrzymane 

 są bezpośrednio z jajeczek lub poczwarek, szczególniej zaś inte- 

 resowało Go krzyżowanie niektórych motyli, wpływ odżywiania i tem- 

 peratury na ich rozwój, doprowadzając Go niekiedy do ciekawych 

 rezultatów. Zdobywszy w tym kierunku duże doświadczenie, chętnie 

 dzieHł się na wspólnych pogadankach lub podczas odwiedzin 

 u siebie swemi spostrzeżeniami i cennemi uwagami na te tematy. 

 Wymowny i łatwy w stosunkach towarzyskich, kochający młodzież, 

 chętnie brał udział w wycieczkach przyrodniczych, zyskując z ła- 

 twością nowych adeptów dla umiłowanej przez siebie gałęzi wie- 

 dzy, W domu Jego wszyscy polscy entomolodzy znajdowali zawsze 

 serdeczną gościnność, niejednokrotnie zaopatrując się w nowe 

 okazy i wzbogacając się praktycznemi wiadomościami. 



Praca zawodowa, brak niezbędnej nieraz literatury, oddanie 

 się doprowadzeniu do należytego porządku wielkiej kolekcji i prak- 

 tycznym studjom nad owadami, zestawianie zbiorów szkolnych, 

 wymiana okazów — wszystko to nie pozwalało Mu umieszczać 

 w druku każdej ze swych bogatych wiadomości. — Pozostawił On, 

 o ile mi wiadomo, jedną notatkę drukowaną p. t.: Ein Fall von 

 Leichtfähigkeit bei einem europäischen Großschmetterling (Biol. 

 Centrlbl. 1916) i moc notatek nie ogłoszonych drukiem jakoteż 

 wykaz owadów Zawiercia w rękopisie. — Do ostatka pracował 

 w umiłowanej przez siebie dziedzinie i jeszcze w październiku pi- 

 szący te słowa z Nim korespondował w sprawach entomologicznych. 

 W zbyt wcześnie zgasłym Isaak u tracimy kolegę, który niewątpli- 

 wie wielce przyczynił się do spopularyzowania entomologji u nas, 

 pokazał ogółowi rzeczy nowe i nieznane, będąc wzorem, godnym 

 naśladowania i jako przykład, do czego można dojść pracą 

 i wytrwałością w uraiłowanej dziedzinie wiedzy. Dr. W. E. 



