197 



Do injekcji gąsienicom używałem emulsji z mózgu królika 

 (virus fix), wzg-1. psa (v. de rue) + płyn fizjologiczny 007, w sto- 

 sunku 1 : 10, 1 : 20, 1 : 50, 1 : 100 w ilościach O'I — 1/2 ccm. 



Wpływ zarazka wścieklizny na gąsienice. 



W przeciwieństwie do większości bakteryj uorganizowanycli 

 (komórkowych), na które owady są nader czułe, zarazek wście- 

 klizny, bez względu na jego stężenie i ilość (w granicach V2 ccm) 

 w zupełności na nie zakaźnie nie działa. 



Injekcje takie nie mają również żadnego wpływu na prze- 

 bieg procesów wzrostowych i rozwojowych tak, że metamorfoza 

 przebiega dokładnie w tym samym czasie, jak i u gąsienic kon- 

 trolnych ^). 



Wpływ limfy gąsieniczej na zarazek wścieklizny. 



Limfa gąsienicy (i poczwarki) in vivo niszczy zarazek wście- 

 klizny (bez względu na jego ilość i stężenie) w przeciągu 24 go- 

 dzin, po upływie więc tego czasu można bez obawy wstrzykiwać 

 królikom domózgowo uzyskaną limfę w ilościach do V2 ccm. 



Limfa gąsienicy (i poczwarki) in vitro jeszcze po 48 godzinach 

 zabija królika, działanie więc wykazuje o wiele słabsze aniżeli in 

 vivo. Couvreur i Chahovitch^) dla bakteryj komórkowych 

 bac. coli i b. pyocyaneus podają, że limfa owadów in vitro niszczy 

 je po krótszym lub dłuższym kontakcie. 



') O ile zastrzyknie się gąsienicy większą dozę niejadowitych bakteryj 

 (zabitych) b. coli, typhi i in., to w większości wypadków metamorfoza zostaje 

 wstrzymana, a po dłuższym czasie dopiero gąsienica taka gfinie, jakkolwiek limfa 

 jej przedstawia się zupełnie przejrzystą i czystą. MożHwe, że zaatakowanie i za- 

 absorbowanie wzg-1. zniszczenie fagocytów przez bakterje i ich toxyny mogłoby 

 do pewnego stopnia wytłómaczyć takie wstrzymanie metamorfozy. Metalnikow 

 (Metalnikow S. La mort sterile de chenilles infectées. C. R. Ac. Sc, CLXXIV, 

 202, 1922) obserwuje również podobne fakty, nadaje im jednakże znaczenie „mort 

 sterile", rozumiejąc przez to zatrucie organizmu przez toxyny pochodzenia ba- 

 kteryjnego. Rezultaty takie otrzymywałem nawet wtedy, gdy do injekcji używałem 

 bakteryj zabitych (staphylococcus p. aureus i rozmaite saprofyty). 



-) Couvreur E. i Chahovitch X. Sur un mode de défense naturel 

 contre les infections microbiennes chez les Invertébrés. C. R. Ac. Sc, CLXXII, 

 711. 1921. 



