24 



Roes. ins. app. 231. t. 38. 



„ „ „ 4. t. 34. f. 1-4. 



Sulz. ins. t. 15. f. 90. 



Poda ins. t. 2. f. 6. 



Geoffr. paris. 2. p. 82. n. 4. 

 ß Sphinx Tityus abdomine barbato, cingulo nigro, 



Syst. nat. 10. p. 493. n. 24. 



Habitat in Lonicera. 



Barba abdominis in medio alba est. 

 Jak widać z powyższego, w wydaniu X. traktowane są te 

 dwa motyle, jako dwa osobne gatunki, zaś w wyd. XII. prawdo- 

 podobnie jako jeden gatunek „fu cif or m is" z odmianą „ti- 

 tyus" — a może autor uważa je — za c? i ?, lecz nie b^dąc tego 

 pewnym (vide Roesel ins. app. 231. Borkhausen Nat. Gesch. eur. 

 Schmett.) rozdziela ten, według niego prawdopodobnie jeden ga- 

 tunek na a i /?. 



W X. wydaniu powiedziano o Sphinx tityus: „Habitat in 

 calidis regionibus" ; w wyd. XII. ustqp ten jest opuszczony. Jeżeli 

 przypuścimy, że Linné ustęp ten w X. wydaniu z całą świado- 

 mością, na podstawie własnego doświadczenia napisał, to musie- 

 libyśmy gatunek ten ze spisów motyli europejskich wyłączyć, 

 jako żyjący w krajach gorących. Do tego czasu żaden z autorów 

 nie uważał tego za stosowne, ani potrzebne, czyli że wszyscy 

 przyjmują motyla nazwanego przez Linneusza Sphinx tityus za 

 motyla europejskiego. Motyl ten ma się znajdować w Muzeum 

 Ludovicae Ulricae, Holmiae (Stockholm), była więc możliwość 

 przekonania się naocznie, jak wygląda ów okaz. Widocznie zo- 

 stał uznany za motyla europejskiego, skoro przeważna część auto- 

 rów dawniejszych i wszyscy nowsi, w dziełach traktujących faunę 

 europejską, wymieniają go. 



I słusznie, gdyż skoro w wydaniu XII. Syst. Nat. figuruje 

 on już pod jednym numerem ze Sphinx fuciformis, a o jego 

 występowaniu w krajach gorących niema już i wzmianki, to wi- 

 docznie autor przekonał się, że motyl ten żyje w Europie. Lin- 

 neusz, wielki przyrodnik, ale specjalnie botanik, nie mógł znać 

 wszystkich motyli, ich sposobu życia, a dzieło swoje Syst. Natu- 

 rae pisał też na podstawie spostrzeżeń innych badaczy, to też 

 siłą rzeczy musiał przyjąć niejeden błąd zrobiony przez innych. 

 Tak np. Papilio (dziś AraschniaJ levana i prorsa uważał on wi- 



