38 



literatury stwarzają pole do pracy dla wielu ludzi i na wiele lat. 

 Jednakże sądzimy, że zestawienie 170-ciu z górą gatunków obej- 

 mujących tylko dwie (z pięciu) podrodziny Ichneumonidów może 

 stanowić przyczynek pierwszy, który postaramy się pomnożyć 

 w miarę dalszych opracowań. 



Materjał opisany pochodzi z różnych okolic Polski, a prze- 

 dewszystkiem z okolic Warszawy (Łochów, Wilanów, Skolimów, 

 Brwinów, Skierniewice), z Pomorza (Bory Tucholskie, Sarnia Góra, 

 Tleń), z Zakopanego, Nałęczowa, Puszczy Białowieskiej, Duniło- 

 wicz (woj. Wileńskie) i zbierany był przez nas głównie w latach 

 1921 — 1923. Hodowla licznych gąsienic w pracowni też dostarczyła 

 pewnej liczby gatunków. Dla , uzupełnienia obrazu, osiągalnego 

 z dotychczasowych badań, włączyliśmy do spisu naszego również 

 i te gatunki, które wymienione są w pracach przytoczonych po- 

 niżej autorów, o ile znajdowanie ich na terenach dzisiejszej Pol- 

 ski nie pozostawiało żadnych wątpliwości. Gatunki te w spisie 

 oznaczono gwiazdkami. 



Chcąc wreszcie ułatwić w przyszłości pracę nad biologją gą- 

 sieniczników uważaliśmy już obecnie za wskazane podać prze- 

 dewszystkiem gatunki żywicieli, które jednak znane są dotychczas 

 tylko dla części wyliczonych tu pasorzytów. Rozwój i ekologja 

 przytoczonych gatunków znane są również zresztą tylko dla kilku 

 przedstawicieli i to najczęściej fragmentarycznie. 



W pracy tej nie podajemy żadnego nowego gatunku, jak- 

 kolwiek w czasie opracowania nastręczała się niejedna sposobność 

 do tworzenia nowych jednostek systematycznych. W szczególności 

 niektóre odchylenia barwne i drobne cechy morfologiczne zda- 

 wały się stwarzać nawet potrzebę nowych terminów. Trzymaliśmy 

 się jednak poglądu, że przy dzisiejszym stanie systematyki Ich- 

 neumonidów, i tak już przeciążonej pojęciami i terminami nie 

 dość krytycznie i zbyt pospiesznie wprowadzanemi do literatury, 

 lepiej jest nawet na razie nie opisać nowego gatunku lub odmiany, 

 niż wprowadzić jeszcze jeden nowy przyczynek do tego zamętu, 

 jaki niewątpliwie w tym dziale systematyki odczuwać się daje ^). 



^) W liście swym do jednego z autorów pracy niniejszej prof. Schmie- 

 deknecht, jeden z najzasłużeńszych Ichneumonologów dzisiejszych, winę tego 

 stanu rzeczy przypisuje nawet autorom większych monograficznych opracowań 

 tej rodziny. 



