39 



Na zasadzie posiadanego przez nas materjału dałby się ra- 

 czej wysnuć wniosek ogólny, że liczbę opisanych dotychczas ga- 

 tunków możnaby bez trudności i przy powstrzymaniu dążności 

 „gatunkotwórczych" znacznie zredukować ku pożytkowi i przej- 

 rzystości systemu, w którym właściwości biologiczne poszczegól- 

 nych jednostek stanowczo zbyt mało są brane pod uwagę. 



Wydaje się zresztą, być rzeczą wysoce prawdopodobną, że 

 przy tak słabej znajomości odnośnej faunistyki całego terenu Pol- 

 ski, zajdzie w następstwie potrzeba ustalenia nowych jednostek 

 systematycznych przedewszystkiem podgatunków i odmian (morpha 

 i aberratio). Leży to w naturze terenu, w jego właściwościach 

 geograficznych. Jednak zrobić to dziś, na podstawie niewielkiego 

 materjału i wobec małej liczby zbadanych miejscowości, znaczy- 

 łoby odrazu wejść na drogę fałszywą. To też wszystkie formy 

 wątpliwe pozostały poza nawiasem niniejszej pracy i muszą ocze- 

 kiwać przedewszystkiem na sprawdzenie swej trwałości w do- 

 świadczeniu hodowlanem, względnie w rozmieszczeniu geogra- 

 ficznem. 



Podobne trudności i wątpliwości nastręczały się również 

 i przy wyborze systemu. Wielka liczba rodzajów i podrodzajów, 

 powstałych nieraz z potrzeby dorywczej i przejmowanych bezkry- 

 tycznie, najczęściej z jednej publikacji do drugiej, opartych na ce- 

 chach często bardzo wątpliwej natury wskazywała i tutaj potrzebę 

 ostrożności i uproszczeń. To też za osnowę przyjęliśmy przede- 

 wszystkiem cenną pracę analityczną Schmiedeknechta „Opu- 

 scula Ichneumonologica", unikając rozbicia rodzajów, najczęściej 

 słabo uzasadnionego. Wyjątek zrobiono tylko dla rodzaju Ichneu- 

 mon, którego rozrost gatunkowy zmusza już dziś do uwzględnie- 

 nia cech podrodzajowych. Próba Thomsona, zastosowana w mo- 

 nograrji Bert ho u mi eu (1) nie jest, niestety, zbyt szczęśHwa. 

 Jego podrodzaje (Prot-, Coel-, Sten-, Eu-, Melan-, Crat- i Barich- 

 neumon) nie mają niestety tej praktycznej wartości, jakąby mieć 

 powinny. Dowodem tego są zmieszania widoczne w pracy H a- 

 bermehla (6), a nawet objekty determinowane, pochodzące 

 z jego zbiorów. Materjały polskie nie dają na razie — rzecz pro- 

 sta — możności rewizji tych pojęć, to też zachowaliśmy je tutaj 

 tylko gwoH łatwiejszej orjentacji w tym obszernym rodzaju, któ- 

 rego cechy gatunkowe też zresztą mogłyby nastręczyć wiele uwag 

 krytycznych. 



