42 



*C. //neotorGrav.Gasienicznik granatowy. (Sit.). Przez nas nie 

 znaleziony. Sitowski (15) wyhodował go z Panolis flammea. 



*C. leucocerus Wesm. 9. Nad Notecią. (Torka, 18). 



*C. castaneiventris Gra v. 9. Nad Notecią. (Torka, 18). 



*C. błstrigosus Hol mgr. 9 ^. 6. VII. (Torka. 19). 



Stenichneumon culpator Wesm. 9 c? . Gąsienicznik chci- 

 wiec. Skoh'mow. 23. IX. Gravenhorst (5) dał tylko opis samicy 

 i dopiero Wesmael (20) opisał samca. Określając gatunek ten 

 według tablic Schmiedeknechta dla samców dochodzi się do cul- 

 pator Wesm. Zaś według klucza dla samic do gatunku culpator 

 Schrank. Nie mieliśmy oryginalnej djagnozy Schranka(z 1802 r.), 

 który opisał tylko samca. Sądzimy jednak, że djagnoza Wesmael a 

 jest pierwszą, która pozwala zidentyfikować ten trudny gatunek 

 i dlatego zachowaliśmy nazwisko tego autora dla całego gatunku. 

 Do trudności wymienionych tutaj dochodzi jeszcze trudność od- 

 dzielenia tego gatunku od Amblyteles sputator F., ile że samicom 

 tego gatunku brak niektórych charakterystycznych cech rodzajo- 

 wych. Nawet egzemplarze kolekcji Schmiedeknechta nie 

 pozwalają odróżnić samic Si. culpator od An-ib. sputator na za- 

 sadzie ostrego względnie tępego zakończenia odwłoka. Cechą po- 

 mocniczą może być tutaj w szczególności ostroga na ostatnich 

 biodrach u samic St. culpator, o której zgodnie wspominają wszyst- 

 kie djagnozy, traktując ją zresztą zawsze jako cechę podrzędną. 

 Pomocą była nam również ta okoliczność, że A. sputator znale- 

 ziony był w Zakopanem, zaś nasz St. culpator pochodzi z Pomo- 

 rza. Dalia Torre (3) jako żywicieli wymienia: Melitaea athalia, 

 Setina aurita, Trichiura crataegi. v 



St. haesitator Wesm. 9. Sarnia Góra. 6. VII. — 9. IX. Wy- 

 hodowany również z pcczwarek Panolis flammea. 



Euichneumon suturalis Hol mgr. 9. Sarnia Góra, Tleń. 

 3. VII. — 1. IX. 



E. raptorius Grav. 9. Tleń. 30. VII. W okoHcach Warszawy 

 (Wilanów 31. X. pod mchem) znaleziono odmianę Graven- 

 horst a, notowaną w tabHcach Schmiedeknechta, a róż- 

 niącą się tylko obecnością białej plamy na piątym segmencie od- 

 włoka. Notowanie tej odmiany uznać jednak należy za niesłuszne, 

 gdyż cecha ta ujawnia dużą chwiejność nawet na niewielkim ma- 

 terjale. Obydwa zresztą ostatnie gatunki wykazują tak dużo po- 

 dobieństwa, a różnice między niemi, oparte na cïwu — względnie 



