108 



Jest to podręcznik przeznaczony dla młodzieży studjującej 

 nauki biologiczne w uniwersytetach, oraz dla nauczycieli przy- 

 rody, rolników, leśników i ogrodników. Składa się z przedmowy 

 (str. 5 — 7), treści (8 — 10), wstępu (11 — 17), morfologji ogólnej 

 (19—48), anatomji i histologji (49—155), rozdziału o rozrodzie i ro- 

 zwoju (156 — 185), o stosunkach owadów do otoczenia (186—201), 

 o metodach zwalczania szkodników (202 — 220), filogenji owadów 

 (221 — 225), rozdziału o zbiorach entomologicznych (226 — 253) 

 i ze skorowidza abecadłowego (254 — 256). 



Życząc podręcznikowi, żeby spełnił zadanie, które mu Autor 

 wytknął, t. j. żeby dał potrzebne pouczenie tym, którzy z niego 

 mają korzystać, sądzę zarazem, że dojdzie on do rąk entomolo- 

 gów specjalistów, którzy zaglądną nieraz do niego dla poradzenia 

 się zwłaszcza w kwestjach mianownictwa. W tym kierunku po- 

 czytuję Autorowi za zasługę to, że nie zrywając z tradycją poszedł 

 o ile możności za mianownictwem, które znajdujemy u Nowic- 

 kiego. Są pewne ulepszenia, np. ograniczenie nazwy gąsienic 

 jedynie do larw motyli i do zbliżonych larw pewnych błonko- 

 skrzydłych. To jest całkiem słuszne. Z drugiej strony gdzieniegdzie, 

 gdzie trzeba było może zerwać z tradycją. Autor tego nie uczynił. 

 Tak np. nazwy polskie dla epi- i hypopharynx przeszły od No- 

 wickiego do tego podręcznika a naszem zdaniem lepiej je 

 pozostawić w brzmieniu greckiem, niż polszczyć tak, jakby tak 

 nazwane cztści już nie należały do pyszczka a to tembardziej, że 

 nazwy: „nadgębie" i „podgębie" są potrzebne dla oznaczenia 

 innych części ciała. Clypeus czyli epistom wolelibyśmy nazywać 

 nadgębiem, nadustkiem i t. p. niż płytką czołową lub t. p. Ale 

 to jest zresztą rzecz nadająca się do dyskusji. 



Z rzeczy, któreby trzeba poprawić w następnem wydaniu 

 zwrócimy uwagę na następujące. W objaśnieniu ryc. 4 obydwa 

 rożki i a i c/ są szczeciniaste, d przy tem zapewne pierzasty, 

 b nitkowaty (lepiej niż sznurkowaty). Na str. 31 wiersz 3 od dołu 

 ma być „utwór" a nie „otwór". Na str. 33 nazw „praescutum" 

 ani „tarczka szyjowa" nie używalibyśmy — wystarczy : „pronotum^ 

 i „przedplecze". Scutellum nazywalibyśmy tarczką. Zamiast tergum 

 wolimy nazwę notum i odpowiednio pronotum i t. d., mówimy 

 i piszemy raczej prosternum niż praesternum. Na str. 36 nogi 

 grzebne turkucia przedstawiono błędnie, grzebną płytę z potę- 

 żnemi cierniami stanowi piszczel. Na str. 42, 189, 195 użyto 



