Ord. 44. ERICACEAE Lindl, Gris. 
Sub-Ord. 1. RHODODENDREAE Endl. 
Chamaerhodendron Pen, Lobel. — Rhododendron Dioscor., 
l. 4. e. 82., est certe Nerium Oleander L., pessime pro hoc genere 
nostro adhibitum nomen. Ex iis vocabulis, quibus botanici pro hae 
ricacea usi sunt, mihi praeferendum visum est nomen Penae, Lobelii, 
susceptum etium a Tabernemontano, Gerard I., Tournefort, Ammanno, 
Jatesby, Gmelin, Seguier. Antiquiores generis species alpinae sunt, 
et alpinae stirpes, generatim, serius, vel minus feliciter illustratae sunt. 
Magnus labor, maximum periculum in illis perquirendis, examinan- 
disque, in quo opere palmam usque adhuc tulerunt Scheuchzer, Haller, 
Wahlenberg, Gaudin. 
Chamaerhodendron ferrugineum (Gesner, Aldrovandi) Nob. 
Gesner (locis plurimis), cf. Hrt. Germ. crt. 277. lin. 9., Op. bot. ed. a Schm. tab. lign. ?1. f, 181., 
de Aldrovando cf. Gesn. Mons-fract. p. 64. ad Ros. alpin. pastorum. Rhododendron ferrugi- 
neum Koch p. 549. n. 1., Bert. 4. p. 426. n. 1., Gaud. 3. n. 917., DC. Dub. p. 319. n. 1., Willk, Lang. 
2..n ferr. eyr. Herb.; Rh. myrtifolium Schott., et Kotschy var.? ex Neilr. Hung. Slav.; 
à ferrugineum Dulc. Jacq. Obs. P. 1. p. 26. t. 16., et Fl. A. 3. p.9L L 905., Wi- W. 
s enb. Pl. offic. t. 217., Roques Phyt, méd. 2. p. 121. t. 61., Reichnb. Icon. C. ?7. t. 1158. 
f. 1., 2., Verl. Plnts. alpns. p. 258. t. f. 1.; Lodd: Bot. Cab. t. 65. Pen. Lob. Advers. p. 155., Lob. 
Icon. t, 366. f. 2., Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 271. fig., Duh. Arbr. Arb. 1. t. 61. 
Flor. Jul. Aug. Fruct. Sept. In edit., a 1600 metr., ad 2600 
altitudinis, ex Ramondi observatione, quam ceu rectam considero. 
egi in Pyr. or. Valle d'Eynes, diebus 1. Jul. 1837., et 10. Jul. 
1839. Varietatem albifloram legi in m.* Cambresdazes, die 11. Jul. 1836.: 
angustifoliam alteram habui a Deville ex Les Orses. Monstrum petalis 
duplicatis vidit Timbal, Excurs. Gar. Nogr. 1812? p. 96. 
Glandulae illae in ramis junioribus, inque foliorum pagina inferiore, 
et calycibus, resinosam materiam continentes (quibus glandulis nec 
corollae omnino expertes sunt) colorem illum ferrugineum in adultio- 
ribus partibus tantummodo adipiseuntur, quum juniores partes hasce 
glandulas pallide virentes ostendant. Libuit Link (Phil, bot. ed, 2. T. 2, 
p. 90.) eas pilos declarare. 
Varietatem flore albo Sweet Br. Fl. Gard. t. 258., rarissime in Py- 
renaeis oecurrere pro certo habeo: nec aliter fieri in Alpibus testantur 
Haller, Suter, et Gaudin: unde tulerit suum illud passim ibi occurrere 
talem DC. Pr. 8. p. T24., n. 18., ego dicere nescirem. Item, fallaci 
notitiae indulgens, G. Bauhinus perperam seripsit: « In Pyrenaeis flore 
tantum. albo reperitur ». Pin. p. 468. b, n. 2. Floribus albis item variant 
R. parvifolium, arboreum, dahuricum, et ledifolium. Indoles Ch. fer- 
ruginei habitandi schista argillacea; et Ch. hirsuti loca calcarea,, con- 
firmatur etiam hodiernis observationibus ab Unger in Tyrolo institutis. 
Dixerat jam Laicharding « Rh. hirsutum in montibus calcareis, Rh. 
ferrugineum autem in montibus schistosis argillaceis habitare in patria 
mea constanter observo; et ita suo solo quaevis species fideliter adhaeret, 
ut in locis ubi schistus stratis calcareis insidet, utramque speciem pro- 
miscue reperies ». Veg. Eur. T. 1. p. 353.: cf. et Schrank Prim. Fl. 
Salisb. n. 373. 
De statione plantae in Pyrenaeis quaedam dietitata sunt, a Ramond 
Obs. p. 32. dein a Jeanbr., et Timb, le Llaur. p. 107. 
Plinthochrom 
F., N. ab Es 
