11 
Legi in Valle Bastan al col d'Ispeghuy, die 29. Jun. 1841.; al col 
d'Harietta, supra Baigorry, die 11. Aug. 1841. Habui a Deville ex 
nemore de Ibos, ubi ipse videram: teste Deville vivit quoque ad Escoubous, 
et au. Lac de Gaube, hic etiam a Guitteau observata. Reperitur quoque 
ad Lourdes, au Cap-vern, ad Labarthe, ad Lannemezan, au Port de V. telle, 
ad meridiem etiam prope Figarol; ad Bar?ges, etc. Au Pic de Palou- 
mere, (Arbas) vidit Timbal. 
Affinis Æ. ciliatae, sed folia linearia, flores congesto-capitatos, antheras 
aristatas fert; conspiciuntur insuper glandulae rubrae ad petioli inser- 
tionem: corollae sub-arcuatae, sed ad faucem non cylindraceo-constrictae, 
scilicet prae illis E. eiliatae minus sunt productae. Flores patuli aut 
melius penduli ante anthesim, et sub ea; fructificationis tempore eri- 
guntur. Corollae carneae, roseae, rarius albae. Insertio staminum tit 
in disco hypogyno. Ovarium octangulare, pubescenti-sericeum; stigma 
capitatum, sed et tubaeforme datur. Occurrunt pili glandulosi in calyce.: 
E. Mackayana Babingt., Engl. Bot. Suppl. v. 4. n. 2900., intermedia 
planta est inter hane, et E. ciliatam. Graham eam habendam censebat 
pro varietate Æ. botuliformis; cf. Report. 3. Soc. Edimb. (1840.) p. 56. 
Sustine& eam Babingt. Man. ed. 5. (1862.) p. 215. n. 2., et sic Hook. 
et Arn. Br. Fl. ed. 8. p. 211. n. 3. 
Clusi locus certus est Erica decimatertia p. 46, n. 13. sine fig. 
Tetralys enumeratur a Theophrasto, Hist. pl. l. 6. c. 3., et ex eo a 
Plinio, Nat. hist. l. 2. c. 16., vel 56., inter aculeatas plantas; fugit 
ergo ab Ericacea quacunque. 
Obscurissima caeterum haec Theophrasti planta, quam botanieorum - 
oculis subjecerat Dalechamp, Hist. pl. Lugd. 2. p. 1482. Reprehen- 
dendus itaque, neque imitandus fuisset Linnaeus, dum fallaciter a 
Ruppio desumens (Fl. Jen. ed. Hall. p. 39. E. spuria, sive Tetraliz) 
hocce nomen falsissimae applieationis suscepit ad haneine designandam 
speciem. Salisburyanum antetuli; repudiato vetustiore illo E. brabantiae 
J. Bauh. Hist. pl. 1. 1. 10. p. 358., quia jam tum, ab ipsius Bauhini 
tempore, extra Brabantiam quoque nota erat species, et ab hoe bis 
in eadem pagina pertractata. 
Duas habemus de Dodonaei Ericis controversas figuras, quarum 
altera, Pempt. p. 767. f. 2., a Clusio, Hisp. p. 110., vel Rar. pl. 
Hist. p. 42. f. 1., ab illo suscepta est. Hisce figuris spectatis, conside- 
ratisque patriis, Brabantia, et Germania a Dodonaeo suis plantis con- 
stitutis, non possumus quin ad Ericas botuliformem et angustifoliam 
nos convertamus. Sed offieit se altera Clusii icon, Hisp. p. 116., quae 
optime in hane postremam incidit speciem, dum illa Clusii figura a 
Dodonaeo in usum suum capta, pro Ær. australi acclamatur a Boissier 
Voy. bot. Esp. n. 1121., specie Hispana- Lusitanica, a Dodonaeo, ut 
conjicere licet, nunquam visa. In tanta horum auctorum, minime in- 
vidorum mutua iconum permutatione, accidit forte, ut Dodonaeus po- 
stremam hane Clusii figuram ad Er. tenuifoliam adposuerit. Evenit tum, 
ut quassatus eveniret Dodonaei locus, quem Courtois sub Ær. botuli- 
formi sustinere conatus est, dum alii Belgae et D'Avoine cum Morren, 
nec non Bertoloni, Grenier, Godron ad Er. multifloram concupiscerent, 
quidam Ær. mediterraneae potius eum vellent. 
Vidistis Smith, Engl. Fl. 2. p. 226. n. 1., sub Dalechampii prola- 
tione exelusam voluisse quamcumque Dodonaei allegationem hoe, evi- 
