13 
Nullum pro E. multiflora synonymon reperio apud Seguier Veron.; 
reclamat ad eam Tausch, Flora 1839. p. 79., illud a Linnaeo citatum 
ad E. purpuream, deficiens in Linnaei libris, sed evidenter se referens 
ad E. purpurascentem L. Sp. pl. p. 50. n. 10., sub qua specie (a Linnaeo 
prorsus pone Seguier confecta) reperitur. E. procumbens, foliis in sum- 
mitate quinis, Seguier Ver. 2. p. 980. n. 3., quae olim relata fuit a 
Pollini, Ver. n. 130. ad E. herbaceam, ut denique apud Bertoloni, Fl. 
It. 4. p. 429. n. 3., eum quibusdam aliis Seguieri synonymis, transiret 
in Æ. carneam, vel melius dictam Æ. saxatilem (Clusii) Salisb. 
Laudavit Clusius Matthiolii^a nobis etiam allatam figuram, non 
ad suam Æ. 2. quae Er. australis est ex Boissier, sed ad speciem agri 
Narbonensis (ubi E. multiflora facile occurrit) a sua illa non adeo dis- 
similem. Clusium bene percepit J. Bauhinus Ls.c.; item Garidel rem 
istam sane perspectam habuit, citavitque eam Clusii plantam, de qua 
sermo erat in Obs. ad Æ. 2. Cf. etiam Balb. El. pl. Hrt. Taur. p. 81-8. 
E. 2. Clusii vexata adhuc fuit a Mutel, qui eam adduxit ad Æ. strictam 
Donn, Fl. Fr. 2. p. 216. n. T., sive ramulosam Viviani. Gorter, Fl. 
Belg. foeder. (1781.) p. 108. n. 350. retulerat ad E. mediterraneam, 
cui speciei quibusdam placuit. Ast illa Gorteri Æ. mediterranea tegit 
forte E. tenuifoliam. 
- 
Erica vagans (Ray) L. Mant. alter. p. 230. 
Ray Syn. ed. 1. (1690.) p. 231. n. 5. (excls. syns.) ed. 2, p. 314. n, 5.; non Hist. pl. 2. (1688.) 
: 1714, n. 7., ubi major adhuc confusio extat. Hook. Br. Fl. ed. 1. p. 176. n. 3., Noul. Fl. bass. 
Sous-Pyr. p. 413. n. 4. Benth. in . Pr. P. 7. S. 2. p. 667. n. 239. (partim); Gren. Godr. Fr. 2. p. 
429. (excl. Fl. Gr.); Willk. Lang. 2. n. 9111. La-Peyr. Herb.; E. manipuliflora Salisb. (non Fl. Gr); 
E. didyma Stokes in Wither. Arrang. ed. 9, p. 400;, E. purpurascens Lamk. Dict. 1. p. 488. n. 69. 
Pyr.; E. mediterranea Sieb. Fl. Graec.?, E. Me s Salisb. Trans. L. Soc. V. 6. p 
. et Agen., E. multiflora reme Angl., Asso Enum.; Bull. Fl. Paris 
Fr., et cum Duby Gall., Benth. Cat., Thunb. Er. n. 42., Willk. Sert. Fl. Hisp.: E. fol. Coris multi- 
flora Ray Syn. ed. 3. p. 471. (non J. Bauh., et syns. excls.). Bull. Fl. Par. T. 3. t. 203., Engl. Bot. 
-h n. 3., Reichnb. Icon, C. 27. t. 1164. f. 2., Wendl. Eric. fasc. p. n. 62. cum 
fi Flor. Jun. Sept. Fruct. Sept. Oct. In Pyr. occident. med. 
Legi in Pyr. Cantabr. m.e Aradoy supra Ispur, die 16. Jun. 1841.: 
in Pyr. Navarr, ad Jesso secus fl. Aragon, die 9. Aug. 1844. Habui 
a Darraeq ex Bayonne; ex Angous a Deville. Observavi ad Lourdes, 
Tarbes, Labarthe, Figarol, St. Girons, Montaigut, Toulouse, etc.; insuper 
in latere meridionali ad Arribe de Aezcoa, in m.* Peña Barry ad 
Salvatierra, etc. 
ami juniores puberuli. Folia spiraliter disposita, subtus canalicu- 
lata, e marginibus revolutis, sinu albido, et tenuissime puberulo. Flores 
racemosi videntur, reapse in axillis foliorum geminati proveniunt, in- 
feriores in pedunculis longioribus insidentes, omnes suffulti bracteis 
tubulosis, quadridentatis, dentibus earum ciliatis, translucidis, ambos 
peduneulos basi protegentes , qui pedunculi singuli bracteolis tribus 
propriis instruuntur, superioribus duobus sub-oppositis, membranaceis, 
translucidis, denticulatis, ciliatis. Calycis laciniae ovatae, membranaceae. 
Corollde obovatae, limbo quadrifido, ante anthesim in aestivationem 
valvarem composito. Stamina in disco hypogyno inserta; antherae 
mutieae, exsertae. Stilus ante floris evolutionem inclusus, replicatus, 
aduncus, mox valde exporreetus; stigma parum dilatatum; ovarium 
glabrum, rubellum, ut florationis partes omnes. Occurrit rara floribus 
albis, quod mihi tamen vidére contigit ad Zornoza. 
n 
