19 
serpunt; ex hisce nodi hine inde exsurgunt aereos caules promentes. 
Corolla tubuloso-eampanulata. Staminum filamenta lanceolata, nec basi 
dilatata (non esse squamiformia adnotaverat Brot. Fl. Lusit. p. 251.), 
ciliata: et stamina suat libera, neque in disco hypogyno inserta vidi; 
tenuis ille circulus mihi mera receptaculi portio est, corollam, nec sta- 
mina gerens; stamina in media, inque inferiore illorum parte pilosa. 
Stilus glaber; stigma trilobum, saltem generatim, piloso-papillosum ; 
capsula semisupera, apice dehiscens. Floribus pallidis, ferme carneis 
obvia mihi fuit planta in m.* /zarris; iisdemve albis ad JMontoussé 
(Pyr. septr. med.). 
Characteres generis quales DC. et Duby de Campanula dederunt, 
non fert haec species, quamvis sub ea stirpem retulerit, Dissertatio 
Linnaeana De plantis hybridis (Amoen. Acad. V. 3. p. 28-62.) ceu cu- 
riositatis monumentum manebit. Suspicatur Ibid. p. 55. n. 62. Linnaeus 
hane hybridam plantam, patre Veronica hederifolia, matre Campanula 
aliqua; et dieit, aliena a suo genere gerere folia! Sed quis non vidit, 
aut non novit, Campanulae species, quasdam, Linnaeanas etiam, quae 
folia portendunt cum Wahlenbergia nostra, magis quam eum Veronica 
hederifolia propinquiora, ex. gr., C. Erinus, C. hederifolia, ete.? 
Eodem loco Linnaeus, n. 51., Linariam Cymbalariam aeque ceu 
hybridam plantam designat, cui pater Wahlenbergia hederifolia, mater 
Linaria Elatine. Perabsurda haec omnia. Quandoque dormitavit Ho- 
scilicet nomine salutavit. » Nocca, Ticin. hrt. Acad. pl. sel. fasc. 1. 
(1800.) Monit. ete. p. 40. Inanis es Abbas Nocca, ad lacessendum peril- 
p. pl. p. 12. n. 155., cujus arche- 
typa vidi in Herbr. Hrt. Bot. Matrit., male adducitur ad W. hederi- 
foliam a DC. Alph., a Steud. Nomenel., denique a Willk. cum Lang. 
lc. Me judice agitur de bona specie ad Campanulae genus revera per- 
tinente. Cutanda, citati Herbarii curator, eui Steudel maximae est aucto- 
ritatis, et auxilii, non percepit tantam in rhizomate validiore differen- 
tiam, diversitatem in foliis, majoremque adhue in floribus. Plura a 
Cavanilles, et a Lagasca bene acta in pejus, ne dicam in ruinam, 
verterunt qui successere Hispani, quibus munus fuisset majorum illorum 
gloriam tutari. 
Trib. 2* CAMPANULEAE Don G. 
Ovilla Camer., Adans. Fam. pl. 2. p. 134., Rupr. Ingr. p. 652. 
Jasione L., et Auctor. Non Wahlenbergiearum, sed potius Campanulearum 
subtribus dietitavit Visian., Consid. gen. sp. p. 3T., quod ego efficere 
non necessarium duxi. Perperam Balbis, Fl. Lyon. p: 460. genus hocce 
ad Lobeliaceas traxit. 
Putavit Adanson, et cum eo Scopoli, Ann. 4. Hist. Nat. p. TT., 
Theophrasti Jasionem Hist. pl. 1. 1. c. 21., Campanulae speciem referre, 
ut olim eam existimavit Dodonaeus, Pempt. p. 167. Illam habuerunt 
