83 
olia inferiora cordato-ovata, vel reniformia, neque rotunda, vel 
orbicularia, nomen usitatissimum rejicerent; sed neque alpinae bonum 
quia alpestris species est. Nonne Salisburyi illud praeponendum ? 
aec species in Pyrenaeis quoque maxime ludibunda, et poly- 
morpha occurrit. Scimus repertam fuisse corolla pentapetala insignitam 
ad Neuchâtel Helvetiae non una tantum vice, sed saepenumero in 
eodem loco: cf. DC. Alph. Litter. ad Delessert apud Duchrt. Rev. botq. 
T. 1. (1845.) p. 239. 
Habui a Mieg, ex m.* Aloña, varietatem aecedentem C. lanceolatae; 
strietius vero figurae Allionii citatae, et Fl. Dan. t. 855. Forte C 
tundif. b Lamk. Dict. 1. p. 578. n, V., non dico DC. in patr. Pr., 
quia iste huie varietati tribuit corollas majores, de qua nota nihil dietum 
est a Lamarck. Huic varietati proxime accedit C. macrorrhiza Gay, 
quam, ut supra dixi, p. 32., sunt qui cum C. rotundifolia conjungant; 
cf. illius figuram apud Moggridge, F7. Menton. t. 29. 
Verisimile videtur, plantam, cui Benth. Cat. p. 66. nomen C. lini- 
foliae dedit, et cujus varietates plures distinxit, esse potius hane C. 
rotundif., ut homonymam illam Chaix Herb. esse edocimus a Timbal. 
Non dubito quin lusus minores, uniflori, superficie plus minus pu- 
bescente, foliis lato-lanceolatis, aut angustissime linearibus, integris 
aut serratis, calycis laciniis brevibus, stilo exserto aut incluso, non 
adducantur recta ad hune typum. Visiani, Fl. Dalm. 2. sub C. rotun- 
difolia comprehendit non tantum C. pusillam Haenke, cum C. caespitosa 
op., sed et C. linifoliam sequentem Neilreich, in Maly En. pl. Austr. 
p. 140., ducibus Wimm. Grab. Fl. Siles. 2. p. 184. n. 281. Longam 
seriem futilium distinetionum a Sehott exhibitarum merito criticavit. 
o vidi pluries in Pyr. Arag., legique anno 1844 supra Ans, 
habuique a Deville ex lEstibe de Luz, notabilem varietatem foliis 
exacte linearibus nullis, corollis e basi magis dilatatis, colore herbae, 
ex hirsutie majore, prae vulgari pallidiore, in qua et statura plantae 
eontractior, habitusque ei similis C. Zoysii Wulf. apud Jaeq. Collect., 
et Icon, rar. t. 334. Sturm, Heft 22., cui caeterum characteribus, de 
corolla praesertim, distinetissima. Forte illa est planta quae distin- 
guitur nomine C. pusillae Haenke; et si reapse eadem, tunc, obstantibus 
quamvis Haller, Gaudin, Koch, . Alph., Host, Ambrosi, ete., eam, 
cum Wimm. et Grab., Bertoloni, Hooker in Fl. Lond., Kirschleger Fl. 
Vog. Rhen., et Visiani pro varietate C. rotundifoliae habendam esse 
existimo , eo magis quia ubi eam legi, transitum ad suum typum vi- 
dere mihi contigerit. Gradus in hanc stirpem fit per C. rotundifoliam 
var. hederulaefoliam, Gilib. Pl. Lith. illustr. n. 40. Eamdem vidi stirpem 
ex m.* Vignemale, itemve ei proximum accedit frustulum ex Pic er 
ab optimo De Girard f.r. dono acceptum; cf. etiam Bull. Soc. botq. Fr. 
. 15. p. LXIII. Forte ad hane quoque spectat Camp. n. 176. Asso 
Syn. Arag. et certe C. leucanthemifolia Pourr. Chl. Narb. n. 239., ut 
novi Parisiis, die 20. Jan. 1862., inter volvendas Pourretii plantas, ubi 
male deseriptam stirpem tandem persolvi. C. pusillam indicarunt aw 
Vi. le Ramd., au Port de Venasque Benth., et Spruce; au Tour- 
malet Debeaux. Varietatem C. rotundifoliae floribus albis, aut albe- 
scentibus, observavi, primo in Pyr- aurig. supra Az, secus iter de Merens, 
die 25. Jul. 1840.; dein ad Pamplona in m.* San Cristobal, die 12. Jul. 
1850., item Jesso, et Viguezal inter Pyr. Navarr. die 17, Jul. 1850., po- 
3 
