69 
Hane P. pyrenaeam ad Soyeram blattarioidem adduci video, cum 
L. Mant. altr. p. 457., a quibusdam. P. pyrenaica Gaertn, Fr. Sem. 
pl. 2. p. 366. t. 159. f. 3., cum dubio relata est a DC. Pr. ad P. pau- 
cifloram, itemve a Steudel, ambo putatam speciem Europae australis 
indigenam declarantes. 
uae a me lecta est varietas ad San Victorian ; prius obvia ad 
Cardona, Solsona, Conca de Tremp, ete., insignis est tenuitate partium, 
eorumve asperitate, foliis imis runcinatis, involucris modice hirtellis, 
et conspicue marginatis. Aecedit, ut puto, varietati brachypodae DC. 
r., et quoad faciem P. laciniatae Visian.,. Reichnb. Icon. C. 99. 
t. 1314. f. 1 
P. corymbosa Gren. Godr. Fr. 2, p. 304. e Perpignan characteribus 
partim dubiis, acheniis laevibus?, partim suspectis, ut facile percipies, 
num hujus generis revera sit, et species probe distineta, absque spe- 
eiminum inspectione declarare non audeo. 
Crepis rhagadioloides Jacq. Pl. rar. hrt. Caes. Schoenbr. V. 9. p 
t. 144., ex Hispania, circa Malagam, similis facie speciei nostrae est: 
de ea sub P. Sprengeriana. 
Dubitavi num hujus essent loci Hieracia majora Ruell, De Nat. 
Stirp. l. 3. e. 45. p. 705. lin. 23.2, edit. Froben p. 581. lin. 
Denominationem speciei cum Gesnero, et cum Qilibert potius 
replicavi, s 
Damnanda admodum fuit Serratula Picris M, a Bieb., qui plura 
hujuscemodi falsa nomina projecit, sed deinceps adhuc magis corri- 
piendus DC., dum eamdem plantam convertit in Acroptilon Picridem 
E S p 50 n. 1j, quae facile, ex Pallas, 4. amarum dici 
potuisset, 
Serotina P. flagellaris Timbal (Herbr. Toul. P. 1. 1810. p. 120. 
[sie]) sese pandit ceu plantam aestate resectam, in fertili, vel propitio 
rmam sustinens vegetationem. 
Closirospermum Sprengerianum (J. Bauh.) Nob. 
J. Bauh. Hist. pl. 2, 1. 94. p. 1025-6. f. 1. Picris Sprengeriana Poiret, apud Lamk. Dict, 
5. P- 310: n. 3., Gren. Godr, Fr. 2. p. 301., DC. Pr. P. 7. S. 1. p. 128. n. 3., Willk. Lang. 2. n. 
1769. P. S reng. La-Peyr, Herb. (loco Mont-Louis!?) Jacq. Hrt. Schoenbr. 9. p. 9. t. 144., Reichnb. 
Icon. C. 5$. t. 1373. f. 2. Moris. Hist. pl. Oxon. S. 7. p. 65. t. 5. f, n. 17. (nec 15,, ut cum Poir. citant). 
(*) Flor. Jun. Jul. Fruct. In Pyr. Atax. ad Narbonne ex DC. 
Denominavi plantam mihi ignotam, et per ea quae ab aliis accepi 
valde ambiguam, ita ut in suspieionem venerim ipsam pertinere posse 
ad superiorem speciem. Visa Jaequini figura dubitavi num desumpta 
€ planta ibrida » eujus altera parens fuisset Closirospermum asperum, 
* quo exorta abluderet planta foliis basi magis conspicue dentatis, 
calathi involueris exterioribus brevioribus, interioribus concavo-torulosis. 
.,heperies apud Willkomm observationem , in qua dubia quaedam 
Sehultzii ipnt. depugnata sunt. Reapse nimium subtiliter res suas 
traetabat ille Schultz. 
Helminthia Juss. Helmintiam alii seribunt. 
Helminthia echioides (Caesalpin.) Gaertn. Fr. Sem. 
Caeslp; Herb. Tornab. 1563. fol, 91. n. 232., De Pints. 1. 13. c. 99. p. I7. (1 tiam in arvis) 
í : . » lol, 91. n..232., S. 1. 13. c. 22, p. 517. (Laetr. etiam in arvis). 
D 5 f, Bert. 8, p. 379. n. 1., Moris Sard. 9. n. 733. , DC. Pr. P. 7. S. 1. p. 132. n. 1., DC 
É s. 300, n. 4, , Willk. Lang. ?. n, 1773. Picris echioides L, (a) Trevir. Pl. hrt. Vratis;. P 34. 
» Sub H, humifusa (Herm,) Trevir. La-Peyr. Herb.; H. lusitanica Welw. Hrt. Prag.; H. humi- 
