Trichocrepis nemausensis (G. Bauhini) Nob. 
G. Bauh. E p; 63. n. * Lr. rar rotata nemausensis Cass. Dict. Se. Nat. T. 44. (1820.) p. 56., 
DO PET. T S. 1. p. 179. . 8. p. 566. n. 1., Bung. Reliq. Bot. Lehm. p. 207. s sub n. 822., 
DC. Dub P. sancta Seine ipt. Willk. Lang. 2. n. 1837. P. bifida Fisch., Mey. , ex x Coss. 
Kral. vg Saulcy et Mic hon Pl, Pal (var r.), Fr. bifida Vis. ., et Reichnb. (var.); : 
che sed - 7 Ass Hay A etür. P. ‘nudicaulis’ Dulac. Vil. ME ie I 66. X 26., All. Pedm. n 
809. 16. I4. . Dalm. 2. p. 115. t. 50. f. 2. achen. Reichnb. D 9. . 1429. , et t. 1450 
(bifid.) v 
© Flor. Mart. Jun, Fruct. Maj. Jul. In Pyr. Atax. orient. cum 
Olea, quam vix superat. Reperta per reg. ocean. hue et illuc, ut 
suspicor, uns ta. 
egi in Pyr. Corbar. ad el Cingle sub S. Victor, die 7. Jun. 1852. 
Habui a CAR ex Perpignan, ubi ipse vidi: habuique a Deville, qui 
forte ex Vic, aut ex Tarbes a Corbin acceperat. Observavi ad T oulouse, 
quae statio mihi suspecta est: ferunt eam vivere ad Lascazeres, Vic, 
Tarbes, ex Corbin; ad Gazost ex Philippe. 
Abunde vidi ad la Nouvelle, et in locis humilioribus montium Cor- 
bariensium, Obvia mihi ad /e Luc in Provincia, et ad Aix quidem! 
frequentissima ad Avignon. ad Nismes, et ad Montpellier, rara circa 
Narb bonne, et in agro Ruscinonensi; facile obvia in Corbières, prodit 
ex improviso ad Toulouse Galliae, ad Lectoure (Gers), descendit aliqua- 
tenus cum Garumna; provenit et in Mont d'Or, Arveniae (ex Loisl. 
Gall. ed. 2. T. 2. p. 193. n. 1.), addamus V. alence ét Orange, in Del- 
phinatu vel proxime, ex Mutel, Fr. 2. p. 220., et Vill. le., neque 
alibi adparet in Gallia, et etiam ad mare mediterraneum? Vivit in 
Corsiea, desideratur in Sardinia, et in Sicilia; in Italia nota tantum 
e Liguria occidu 
Revera distributio geographica hujus speeiei multum negotii faces- 
seret iis qui illius regionem, et loca natalia definire, vel dijudicare 
agrederent; nisi credendum sit, ipsam e regione mediterranea, orien- 
tali potissimum, cum nonnullis aliis stirpibus, interdum alibi migravisse, 
solo magis quam elimati sese accomodantem. 
Tr. bifida Vis. novissime patrocinatur a Ledebour, Fl. Ross. 2. 
. 881.: hoe mihi arridet. 
Paleya Cass. Habitus, et facies, sane propria, genus commendant. 
Paleya albida (Gesneri? Jussieu et gems Cassin. 
Hier. saxat. Dent. Leon. fol. Juss. Herb. t Cat (ubi ipse speciem vidi) a Sal- 
vador, i Vill. Dauph, An Gesn. Op. bot. ed. H Schi . tab. ee 7. f. 63.? Cass. Dict. Sc. Nat. T. 39. 
(1826. P. "s nm specifico reapse praciermisso. Barkhausia Mg ome Cassini, pen Dict. c, 
* 2. p. D DG Pr PIT. 3. E p 154. , Bert. 8. p. 513. Picridium albidum DC. Dub. 
«Gr — aibida Vil., Willk, TH 2. n. 1852., Jean br., pog le Llaur. 1:59 Lepicacene 
i 1 arh., 
: . 9. hynchopappus albidus Dule., Jacq. Ie. rar. 1. 1. 164., fort. e cult, Reichnb. pred C. 29. 
t MS. Hypochoeris tarax acoides ordi in Herb, Í Paris.; ves aderocephala Willk. Bot. Zeitg. 1847., 
: picaver 
J Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. In Pyr. mal et orient., inque 
Cantabr, merid. ad rupes caleareas. 
,, Legi in Pyr, e aurig. ad Lardat, die 27. Jul. 1840; in rr 
Átax. ad Arat die 25. Jun. 1839. Habui a Deville ex le Ger d 
Troubat. Communior est in Pyr. merid., neque verum est iba rarius 
observetur in vallibus Pyrenaeorum (Willk.) Observavi in montibus Aran- 
