13 
cibus, quae noe amplius memoratur in castigatissima Schneideri editione. 
Relieto ergo "Theophrasti loco incerto, flocci facto fallacissimo Plinio, 
suscipiamus nomen veluti si a Dalechampio surrexerit; nisi satius du- 
eatis viri botanici recipere Barkhausiae nomen, non pro Moenchiano 
genere, in cujus adoptione non est instandum, sed pro Linnaeana 
Crepide, ut ab accuratioribus scriptoribus intelligitur. 
Crepis taraxacifolia (Lobeli) Thuill. Par. 
n. t. 239. f. 2, Koch p. 501. n. 4., Gaud. 5. n. 1834., Willk. Lang. 2, n. 1343. Barkhausia 
. Bernh. Manip., Bert. 8. p. 519. n. 10. B. taraxacifolia DC. Fr., et Pr. P. 7. S. 1. p. 
Moris Sard. 2. n. 751. , De Notrs. Reprt. Fl. Ligust. n. 1144., DC. Dub. p. 209. n. 8. 
p: p 
hanc quoque in Herb. Marchant; et C. tectorum var grandiflora l.a-Peyr. in Herb. N h., ex Timb., 
et Lor., farinosa Gater. Her 1. polymorpha Pourr T n. 392., et Herb. Paris. asserv., 
itemve b. Matrit., Barkhausia microcephala Goss. et Dur. olim postea fat.e. Cosson V ol. Alger 
C. tectorum Chaix Herb., ex Timb.,' C. Dioscoridis Asso Arag. n. 770., ex autopsia locorum a me, ut ab 
aliis confirmata. Barkhausia ciliata Mérat Par. ed. 1.a ipso fat.e in edit. poster.; B. recognita DC.? 
ex Crépin; C. ruderalis Boucher Fl. abb.! ex St. An g. p. 329. n. 3 ax. DC. repor- 
à MC ES : Ag. p. 329. 4 qui B. tar z 
tavit., C. cinerea Desf., St. Amans Ag.; C. decumbens Losc. y Pard.; aliaque vides apud Willk, Biv. 
243] Mi 1 3 9., Engl. Bot. v. 3. 
« C..29. t. 1437. 
81. f. 
©, ©) Flor. Apr. Jun. Fruct. Jun. Jul. 
Legi in Pyr. Arag. ad Jaca, die 7. Maj. 1845.; in Pyr. or. ( Rous- 
sillon) contra Ceret ad San Fereol, diebus 13, et 27. Maj. 1843. Habeo 
a Deville, ex Lourdes. 
Haec species revera inter maxime polymorphas enumeranda est, 
habitum, et faciem facile mutans: tum humilis, spithamea, pedalis tunc, 
et sesquipedalis, caule simpliei, aut ramosissimo , robusto aut gracili, 
erecto aut adscendente, foliis multis munito, et ferme aphyllo; item 
foliis ludit runcinato-laciniatis, vel parcissime incisis, superioribus etiam 
integris, Individua simplicia, valde elongata, stricta, paueiflora, loco 
umbroso degentia, vidi a Ayriathu (Cantabr., Ad hoc adde, quod 
superfieies plantae est plus minus tecta pilis, glandulis, eoque indu- 
mento farinaeeo, quo, juniores praesertim, inflorescentiae partes exte- 
riores communiter induuntur. 
C. biennem Sm. forte inter lusus hujus speciei habendam suspiea- 
verunt Gaudin, et Bertoloni; quod pro certo habuit Noulet, Fl. bass. 
sous Pyr. p. 381. n. 3., ab Hooker et Arnott hodie confirmatum, Br. 
Fl. ed. 8. p. 215. n. 9. Lagréze Fossat, Pl. Tarn. Gar. p. 232. n. 2. 
sustinet C. scabram Willd., cum ejusdem C. taurinensi eamdem esse 
speciem, et cum hac nostra veram esse C. Dioscoridis L, , consilio a 
Chaubard suscepto, quem conferas Ann. Se. Observ. 1830., et Fl. Pélop. 
p. 54. n. 1348. 
(S, Parkhausiam a genere Crepide non separabat Thuillier , qai Flor. 
Par. ed. 2. (ann. 7. Republ., 1199.) p. 409. n. 5., hanc speciem no- 
mme C. tarazacifoliae salutabat. Hine male Bark. tarazacifolia Thuill. 
(DC. loco) legitur apud Koch Syn. ed. 1. p. 436. n. 4., quem incaute 
sequutus est Grenier, Cat. Doubs. (1843) p. 41. 
Crepis setosa (Sporlini) Halleri fil, 
C wsporlin G. in Herb. G. Bauhini, ex Lachen. Obs. n. 3. Koch p. 502. n. 6., Gaud. 5. n. 1838, 
S "toe Waldst. Kit., Bor. Chaub. Pélop. p. 54. n. 1246. Barkhausia setosa DC. Fr., Prodr. P. 7. 
Belp; P. 155. n. 18., Bert, 8. p 525. i 15, bc: ub. p. 298. n. 5. B. hispida Link, Ley. et Court. 
ERE. C. muricata Sm. Gr. DC. Ic. Gall. rar. t. 19., Waldst. Kit, pl. rar. Hungr. T. 1. p. 42. t. 43., 
R gi Bot. Suppl. v. 4. n. 2945., Flor. Graec. Sibthrp. C. 9. p. 4. t. 807., ex Bor. Chaub. Pélop., 
b. Icon. €. 99, t. 1435. f. 1. 
© Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. In Pyr. septentr. mediis. 
