103 
ut unusquisque per se dijudicare possit, quo fundamento, quibus cha- 
racteribus putatae species apud eum innitebantur * Figuram plantae 
biennis dedi, quae munc in tertio aetatis anno folia nonnulla profunde 
runcinato-lyrata produxit, forma a Leont. Taraxaco valde diversa. Differt 
ab hoc praecipue calyce patulo, et flore tantum meridie, sereno tempore, 
aperto, quum flores Taraxaci per totum diem non sint clausi , Willd. 
Non scientia, sed artificio loquutus est Willdenow. Ego T. obovatum 
in communem formam per 7. laevigatum transeuntem, observavi primo 
. ad Monspelium, evidentius adhue ad Barbastro, die 29. Mart. 1851., 
et alibi ita ut hasce formas ineonstantes esse palam agnoverim. 
T. gymnanthum DC. proximum eae formae est, quae T. laevigatum 
dieitur; et ambae varietates habendae T. officinalis, quidquid in con- 
trarium dicant quidam, principe inter eos Link Symb. ad Fl. Graec. 
in Linnaea V. 9. (1834.) p. 582. Leontodon lucidum Pourr. Herb. Matr., 
et L. rotundifolium Willd., ex Hort. Matrit. in eodem Pourr. Herb., 
similes inter sese plantae, mihi identicae videbantur cum T. obovato DC. 
Revera horum secundum ne minime quidem rotundifolium est, ut ei 
prae eaeteris aliis formis melius nomen obovati stetisset. 
araxacum palustre (Scorzoneram Taraxaci Roth, primo animadver- 
tente Retz Scand.) legittimam speciem esse adhuc contendere ineptus 
Laterrade, Act. Soc. Linn. Bord. T. 12. (1841.) p. 254. eum fulciens 
notis futilibus, additaque triviali figura, t. 7T., quae omnia nihil ponderis 
habent. Jam ab anno 1805 hane stirpem clare aperteque exposuerant 
Waldst. Kit. Le. Ei pertinet etiam L. Ray Gouan Ill. Obs. p. 55., 
qua occasione liceat proferre etiam Linnaei opinionem de ea, ab ipso 
Gouan le. relatam. * Neque L. Taraxaco istam sociare, etiamsi Clariss. 
Linnaeus monuerit in litteris. „ Et R. Brown in Chlor. Melvill., Londin. 
1823. p. 21. scripsit: * Nimis affinis (sic) L. Taraxaco videtur , ed. 
lucidum ; rb 
ef. Trev, |, c. p. 31. T. autumnale Castagn. Catal. pl. Marseill. 
