119 
delineandam Mareschalio dedit. Plura sunt apud Bertoloni reprehen- 
denda; sed caulis nullus omnes alias mendas superat, quum sit sub- 
terraneus, rhizoma multiceps, ei radix fusiformis, et aereus qualem 
eum nos supra descripsimus. Perperam Willkomm « planta hispanica 
semper exscapa videtur » l.c. Fallacem etiam reperies Gussone, Sic. Syn. 
2. p. 448. Absque ratione bona jam J. pyrenaeam ab humili specie 
separari perceperam, quum ope plurium speciei exemplarium e variis 
plagis coadunatis a Parlatore in Herb. Ital. centr., datum sit sententiam 
meam plane confirmare: hanc stirpium differentiam, quam parvi faciebat 
Willk. apud Losc. et Pard. Pl. Arag. p. 60. not. 3., ille prorsus 
dimisit in Pr. c. i 
Inspieiuntur in Panc. Herbr. (ed. Zornn.) tab. 955. figurae quaedam, 
eujus nomina relata, ibidem in Indice p. 94., ad Carlinam officinalem 
adducerent, a qua specie icones illae abhorrent, mihique vix Leuzeam 
coniferam, melius porro Jurineam hane humilem recordant. 
De Serratula molli Cav., deque humili Desf. dixit Bory de St. 
Vincent: « les deux plantes ne sont. évidemment qu'une ». Florul. Sierr. 
Nevad. n. 140. in Annals. générls. Sc. Physiq. T. 3. (Bruxelles 1890. 
p. 14., et hoc dixit dum adhue species dividebantur. Quam male ergo 
egit Sprengel (Syst. Veget. 3. 1826.) e prima Saussuream mollem con- 
fieiendo p. 381. n. 17.), secundam dein sub Desfoniainei nomine adhuc 
relinquendo (p. 389. n. 12.)! Graviter quoque, revera minus feliciori 
tempore, 1804., peccaverat Poiret, distinctas servans Desfontainei, et 
Cavanillesii plantas, non solum, sed e Carduo molli Gouan, eum istis 
identiea specie, peculiarem conficiendo alteram, nomine Serratulae sub- 
acaulis, Dict. T. 6. p. . n. 6.: prolationem istam praeteriit omnino 
Sprengel. Falsas Poireti species suscepit Persoon, Syn. 2. (1807.) p. 390. 
ns. 4, D, 6.: flores flavos in Serr. subacauli n. proclamans, ut puto ab 
exsiecatis speciminibus fallacem notam desumens, 
Serratula Matth., DC. Plinii tempore Serratula appellabatur, 
Serratula pinnatifida (Barrelieri) Poiret. 
Barr. Icon, t. 137. Poir, Dict. T 6 . A1. «Pr. P. 06. a. 15., Willk. Lang. 2. n. 1645. 
Carduus pinnatifidus Cavan. ex ejus archetypis in Herb. Hrt. bot. Matrit.; Serr. Barrelieri Dufour 
Léon. Ann. Sc. Nat., C. granatensis Boiss, apud DC. Pr. ex Duf., sub Centaurea Barrelieri Duf. de 
Ax Mum Léon. Duf. in Bull. Soc. botq. Fr. T. 7. (1800.) p. 348. Cav. Ic. Descr. T. t. p. 58. 
Flor. Jun. Jul. Fruct. Jul. Aug. In Pyr. Navarr. Arag. humilib., 
r 
