134 
varia, tum spinis ipsis longioribus, tune brevioribus terminata, mitibus, 
mollibus, pallidis: ego molliores, neque subinermes dicerem involuerorum 
squamas magis interiores, quia in illis spinulae adsunt, ast, amissa 
paulatim rigiditate, molliores fiunt; et ipsae involucrorum squamae in- 
teriores vix marginatae (pallidiores per marginem) serrulato-ciliatae 
sunt. Achenia striata, nitida, fusca; pappus spurco-albus, plumulis 
apice glabratis. 
Sapore amarieante, vix ingrato, praedita est radix, et monticolae 
aragonenses testarunt ea vesci avidissime ursos; superiores plantae 
partes subdulees sunt, easque a diversis insectis, et vermiculis de- 
gustari vidi. 
Inter millena a me visa individua non contigit mihi videre ullum 
acaule, quale (in detorto plurium seriptorum sensu) ceu varietatem 
denunciat Mautel, le. 
Maxima certe est hujus speciei affinitas cum C. spinosissimo (Tita) 
Scop. Carn., Reichnb. Icon. C. 25. p. 64. t. 836., a quo fere invitus 
separo, dum Mutel, Fr. 2. p. 417., ab eo certe distinctum reputavit. 
Videtur dispar species ex quo in C. glabro folia laxiora, plerumque, 
basi angustata, ideoque amplexicaulia dici semper nequeunt; forsan, 
cum braeteis etiam , minus profunde secta bracteisve non adeo elon- 
gatis, plantaque tota magis, validiusque armata. Et folia breviora, 
glabra, plurimis conspicua spinis, ast calathis semper evidenter lon- 
giora, nervis nigricantibus conspicua, quos sufflavos vidi in C. spino- 
nosissimo. Flores manifeste pedunculati, inque individuis evolutioribus 
insidentes in pedunculis, sive ramis gracilibus, elongatis, quidquam 
divaricatis, in floribus terminalibus usque ad ealathi basim bracteatis, 
quod minus copiose fit in pedunculis flores sive calathos laterales ge- 
rentibus. Est alia nota a Godron prolata de corollae limbo tubum 
aequante, aut eum duplo superante in C. spinosissimo (cf. Fl. Fr. 2. 
ps. 220-1.) quae num sit revera constans, et tuta, repetitis observa- 
tionibus in utraque specie institutis, confirmari debet, Video insuper 
a Reichenbach involucri foliola describi margine scarioso-serrulata in 
C. spinosissimo, qualia in C. glabro non adeo solemniter pereipies. Et 
statio videtur diversa; nam, dum C. spinosissimum indicant in Alpium 
locis herbosis, pratisve udis, madidis, apricis; C. glabrum pyrenaeum 
vivit secus torrentes, inter saxa, locisque dirutis, ad nemora praesertim 
solo per aestivos menses prorsus sieco, nisi a procellis, aut imbribus 
obiter madefacto. 
Attamen ad certiorem edendam sententiam comparanda erunt utrius- 
que stirpis specimina legitima, evolutiora, et perfecta, nam judicium 
ab editis iconibus, de harum altera specie, omnino certum proferri 
nequit. Iconem Hallerianam (Helv. t, 9.) 
Scopoli, Ann. Bot. Nat. 9. (1769.) p. 62., observans: * Folia bene 
picta. sunt, sed primae calycinae non expressae, nec caulis infra medium 
tam paucis foliis ubique vestitus. » Altera icon ei pariter adducta, 
cf. DC. Pr. Lc. p. 648. n. 83., Onopyxus alter Dalech. Hist. pl. Lugd. 
. n harum stirpram faciem quodammodo exprimens, mihi 
