139 
Dubius est Theophrasti locus, sin aliter, tum Acarna nomen generis 
de jure, cum Vaillant, eveniret. Audio rumores eorum, qui nee pro 
specifico nomine eo utendum esse contendunt. Quidam, cf. et Fée in 
Plin. ed. Panck. T. 15. p. 496., in ea Theophrasti planta vident Cen- 
trophyllum. lanatum, sive Atractylidem luteam G. B., alii Cardo-sanctum 
officinalem ; Caesalpinus ad Carlinam corymbosam sese converterat: nullus 
ad Acarnam Ludwigii, quae necessario repudiari debet. Reapse Centro- 
phyllum melius pro Atractylide Theophrasti habetur. Idem Fée Atrac- 
tylidem Dioscoridis, mihi admodum dubiam, eamdem cum Acarna 
Theophrasti dijudicavit, et Atractylidem "Theophrasti ad Carduncellum 
mitissimum spectare credidit ipse Fée. 
ubium movit Sibthorp, Graec. Pr. n. 1981., fuerit nec ne Cynarea 
nostra Spina alba Dioscor. 1. 3. e. 12^ In Pienomo canescente, tam 
vivente, quam exsiccato, spinae flavidae conspiciuntur. Toleravimus 
nullius significationis Picnomon; non toleravimus Acarnam. 
Pichomon Dioscor. l 4. e. 173., ra specie longe recedit; 
obseurissima est planta ista, a nullo tolerabiliter interpretata, Reapse 
non est necessarium Picnomon ceu derivatum a Pycenomone considerare, 
quapropter St. Lageri observationem praeterivi. 
Onopyxus Theophr.? Nob. Carduus Gaertn., Auctor. 
Carduus nomen est latinum arbitrio huie generi concessum. Nullum 
Vergilii Carduwm posse de hasce referri species persuasum habui: ef. 
Fl. Virg. p. 30. Carduus Palladii (l. 4. c. 9., 1. 11. c. 1) pro Cynara 
Cardunculo omnes suscipimus. Pliniani Cardui vagi (hue perperam a 
quibusdam auctoribus acclamatis), sed si potiori ejus attenderis (Nat. 
h. 1. 19. c. 43), eum a Cynara  Columellae (l. 11. e. 3.) deductum 
fuisse non inficiaberis. Hujus planta, hortensis, est Cynara ben pd 
i 
sive C. esculenta Salisb. Pr. p. 185. Quod quum extra omnem dispu- 
a Dalechampio prodistis speciebus, quarum prima Carduo erispo Auctor. 
respondet; a Barrelieri pro C. nutante J. Bauh., Zannich., et nostri 
quoque aevi Botanicor., iterum ego revocavi, quum non minore prae 
recentiorum | Cirsio ratione proponi, et usitari posse palam sit. Onopyxos 
a Rafin., et Sprengel usurpatus pro speciebus Luisianis manere nequit: 
9bseurissimum caeterum genus; ef. DC. Pr. T. p. 260. 
Ünopyxus pycnocephalus Nob. 
Card. leuc. tenuift Mess., Castell. hrt. Mess. (1640.) p. 35. Lonicer.? infr. c. Carduus pyeno- 
n. degs 25 Jacq, Vindob, Koch p. 458, n. 1 Arti 95. n. 9. C. microcephalus Gaud. 5. 
EN C ida. pindob. oiii ; No o i. n. 1039., DC. Dub. p. 283. n. 9., 
87. n. 50., Willk. Lang. 9. n. 1710. , C. tenuifl. La-Peyr. Herb. ; C. crispus 
; C. albidus M. a Bieb., ex DC., et ex Griseb, Rum. Bith.; G: re 
» C. corbariensis Timb., Thevn. Jacq. Hrt. Vindb. p. 17. t. 44., Reichnb. Icon. LE 
1. et t. 874, cym., fl. anal. Lohicer. Nat. h. crt. 70, C. Krtb. ex Uffenb. 1688. p. 189. f. 2. 
© Flor, Apr. Jul. Fruct. Jun. Aug. 
