144 
Port. Miror plantam fortuitu ramosiorem adeo imposuisse Timbalio, / Ez- 
curs. Pantic. 1868. p. 4., et 10), ut eum moveret ad acclamandam 
Stirpium unionem jam proveetam a Bentham (Cat. p. 66.), qui 
C. Argemonem nimium affinem C. deflorato Jacq. declararunt, sicuti 
jam Lachenal C. medium Gouan a deflorato forte non diversum suspi- 
catus est, itemve Noulet sub suo C. cirsioide, FI. bass. sous Pyr. 
p. 354. n. 4, quem C. medii synonymon judicamus. 
Ego multam inter eos affinitatem extare credam, ast huncine deflo- 
ratum distinguerem habitu teneriore, foliis minus decurrentibus, minusve 
ineisis, peduneulis non arcuatis, calathis plerumque erectis. 
Caeterum et haec pro specie valde polymorpha recognita est; cf. 
Koch p. 461. n. 10. Quocumque modo hancine formam e Pyrenaeis 
non vidi, nec fidem praestare queo Zetterstedt, Pl. vasc. Pyr. princip. 
n. 126., aut Godron eum Grenier Fr. l.c., qui eam indicant in vallibus 
Pyr. septr. medior., descendentem ad Toulouse, ut de Dulae deque 
Costa sileam. Contraria sententia, eum Pyr. or. tantum vult Timbal, 
Reliq. Pourr. p. 59. n. 5. C. defloratum sub diversis formis bene de- 
lineatum vidi apud Reiehnb. Icon. C. 25. t. 869-70., et t. 811. fs. 2, 3. 
yrwm medium ita definio: Foliis inferioribus (praesertim) non om- 
nino decurrentibus, foliisve omnibus superne glabris, viridibus, subtus 
in nervo, et venis tantummodo pilosis, eaeterum glaucis, pinnis foliorum, 
aut laciniis saepius trifidis quam bifidis, pedunculis plerumque mono- 
cephalis, squamis involueri exterioribus non tantum patentibus, sed 
post anthesim reeurvis, divergentibus, eaput Medusinum efficientibus, 
calatho nutante. : 
De C. medio Gouan ita effatus est Koch, p. 461. n. 9. « A C. al- 
pestri tanquam species separari nequit », et reapse C. alpestris Waldst. 
Kit. Pl. rar. Hung. 3. p. 296. t. 261. eadem nobis videbatur species 
quod si confirmari denique possem, tune accedendum erit ad Grenier 
(ejus tamen nomine Cardui carduelis oblito, Billotia 1864. p. 14.) ha- 
bendaque inter prolationes nostras illa C. arctioidis Willd. Sp. pl., Koch 
Syn. ed. 2. p. 461. n. 9.; Scopolio (Carn. ed. 2. n. 997.) auctore speciei 
salutato; quod tamen, ex Scopoli figura (Le. t. 53.), minime probabile 
infertur. Hoc vero clare liquet, e quacunque parte a C. deflorato discessum. 
Due Barrelieri Bert. 8. p. 621. n. 5. hujus quidem situs existimo, 
indi oum Bernd ab eo citatum respuo, Regio in qua suam plantam 
Minas eri, ab ea Bertolonii longe distat, neque nostram, quantum 
pep ntam, quamvis eam in proxima Dalmatia reperiri existi- 
f ; neque illa figura (Icon, t. 1117.) nobis placet (quamvis & 
Pies quae C. Argemone Pourr, parum recedat), quia in illa prae- 
I pue percipimus squamas involuerorum valde prae nostris latiores. 
Ronda URNAM Barrelieri (Obs. p. 87. n. 966.) se eamdem ac 
ja Chlsns aig Spine Romana vidisse stirpem prope Montpellier à 
hamulosum ibas Gleis notissimo, ego potius Card., sive Onopyeum 
diviem aciei! decides plantam. Quod ceu tutum et absolute a me 
in quibus vice a. aute sumendum est judicium de plantis criticis, 
mitudo est magna, characteres distinctionis pauei, hybri- 
