174 
potius de alpestri, vel montana planta quam de alpina, Nomen C. Cha- 
maeleonis protulit Villar, revera improprium; nam si respondet Chamae- 
leoni Fuchsii, Tragi, Matthioli, etc., recedit certe a Chamaeleone Theo- 
phrasti, Dioscoridis, forte Plinii etiam, nobis quoque cum aliis, Carlina 
gummifera: Carlinae grandiflorae nomen ei fecit Moench (Meth. p. 559.), 
de superiori specie oblitus, et ad statum plantae unicum se referens, 
Forma plantae caule simplici pro peculiari specie, false, habita est, 
exiitque C. simplex W. Kit.; dum, e contrario, altera in qua caulis 
ramosus conspicitur pro diversa specie sumpta, et descripta est a 
Willdenow, nomine C. aggregatae. 
?go nomina tam vana, et falsa, relinquenda esse existimavi, ae 
speeiem (ab usu) officinalem nuncupavi; et reapse, sive viribus a plu- 
rimis praestantior reputata, certe usu, vel quia occursu facilior prae 
aliis affinibus speciebus, in officinis saepius excipitur, quamvis ab ho- 
diernis medicis, injuria ferme obsoleta. Hujus radicis, vino decoctae 
efficaciam contra febres intermittentes olim a Gilibert praedicatam, 
lata, felieissimaque experientia, nostris diebus iterum , iterumve com- 
probavit D. Em, Gonzales, Parroch. ad Toledo (Sobrarbe), ita ut magnam 
inde famam pene conterminos populos assequutus sit. Medicamen mini- 
stratur sub frigoris irruptione. 
Carlina sylvestris (Brunfels) Dod. St. h. Comm. 2. (1554.), et Hist. 
pl. (gall) infr, e. 
Brunf. Herbr, 2. p. 65., et 3. p. 33.? C. vulgaris L. Sp., Koch p. 464. n. 6., Bert. 9. p. 54. 
n. 5., Gaud. 5. n. 1897., De Notrs. Reprt. Fl. Lig. n. 1053., DC. Pr. P. 6. p. 546. n. 3., et cum Dub. 
p. 293. n. 6., Willk. Lang. 2. n. 1543. C. vulg. La-Peyr. Herbr.; C. nebrodensis Guss., Koch, vars. 
confirm. ab Ambr., et Kirschl.: Chromatolepis vulgaris Dulc, C. Biebersteinii Bernh. apud (non ex) 
lom., eb., et ex Kosch. Flor. Dan. t. 1174., Fl. Bat. v. 5. t. 270., Schk. Handb, 3. t. 232., 
Engl. Bot. v. 16. n. 1144., Sanli Viagg. ?. T. 2. p. 239. t. 6., Gaertn. Fr. Sem. pl. 9. p. 384. t. 163. 
f.1, zi. € 002, Hayn, Term. bot. t. 21. f. 1., Reichnb. Icon. C. 25. t. 742. f. 1, 2. (vulg. 
longif). et Pl. cr. C. 8. t. 61. f. 1008. (longif.) Matth. p. 669., Cam. Epit. p. 439., Dod. St. h. Comm. 
2. p. 68., Hist. pl. (gall) p. 365., Peinpt. p. 728. f. 1., et p. 739. f. 9., ex Belgis, et ex Gaud., Lob. 
. 489. f. 1., [con. 2. p. 90. f. 2., Chis. Rar. pl. h, 2. 1. 5. p. 156. f. 2. Plant, Trag. St. h. 
. 859., Fuchs. Hist. st. p. 121., Icon. ed. 1545, t. 66., Dalech. Hist. pl. Lugd. 2. p. 1484. f. 1., J. Bauh. 
Hist. pl. 3. 1. 25. p. 81, f. 2., Lonicr. Nat. h. crt, 68. C. 
ni 
C) Flor. Jul. Aug. Fruct, Sept. Oct. 
Legi in Pyr. aurig. ad Ussun (Donezan), die 16. Aug. 1843., in 
Pyr. or. (Conflent) sub le Canigou, ad Taurynia, die 2. Oct. 1845. 
Habeo a Deville e Bariges. 
Foliola radiantia ad medium usque ciliata dicit Koch, quod non 
ita omnino se habet, nam cilia in media tantum parte apparent, neque 
ad basim, quin etiam foliola illa involucri interdum omnino glabra 
peregi ast semper est, quod in ima basi glabra conspiciuntur in in- 
des pyrenaeis, quidquid aliter evenire dicant in Germania, in m. 
wa, in Italia, alibique alii. Individua glabriora modo dictorum pilorum 
quoque minorem ferunt copiam, Varietatem lucidam describit Timbal, 
le Laur. p. 241 
E Reperitur hujus speciei varietas foliis omnibus subtus albo-lanatus, 
via praesertim in calidioribus per Europam australem, inque Oriente, 
lr 
pi 
2 
m 
Ls 
