186 
pinnatifida, laciniis angustis, integris aut dentatis, inferiora petiolata, 
superiora amplexicaulia, et auriculata. Calathi, spectata pedunculorum 
exiguitate, grandiuseuli, campaniformes, in laxum corymbum dispo- 
siti. Pedunculi braeteolati, apice incrassati, sub-inflexi. Involucrorum 
foliola vix glaberrima dicenda; sed ne lucida quidem cum DO., 
Duby, sed tantum meo sensu, nitidula, demum laxa. Radius primo 
planus, mox revolutus, emarginatus. Quapropter, perperam, dico, radios 
integros definitos fuisse a DC. Fr. 4. p. 162. n. 8172., pejusque adhue 
Loiseleur scribere * ligulis patentibus, ellipticis, integerrimis , Gall. 
Le. Achenia ad costas piloso-hirta. 
De identitate speciei a se descriptae cum Linnaeano S. squalido 
dubitavit Vill. Dauph. 8. p. 230. n. 6. Willdenow, Sp. pl. Syng. 
p. 1991. n. 59., plantas, remoto dubio, consociavit, eumque sequuti 
sunt seriptores de rei examine minime solliciti. Gussone, inspecto 
Linnaei Herbario, S. squalidum Sp. pl. p. 1218. n. 20. ad S. chrysan- 
themifolium Poiret retulendum esse persuasus fuit, itemve Smith, Engl. 
Fl. V. 3. p. 433. n. 5. Et rem ita intellexerat Dertoloni ; Amoen. Ital. 
p. 45., quando in Lueubrationibus suis (Opusc. Scient. di Bologn. 
T. 4. 1823. p. 329), iterumve Fl. Ital. 9. p. 221. n. 8., Linnaeanae 
speciei adjungi posse existimavit illam a Villar descriptam stirpem. 
Ast duarum specierum sejunetionem laudaverat jam Moretti, Bibl. Ital. 
T. 15. (1819. n. 44.) p. 239., et, quamvis minus perspicue, Brocchi 
etiam, De’ Colli Iblei in Sicil; Ibid. T. 26. (1822.) p. 62., Gussone 
Sie. Syn. 2. ps. 475-7. ns. 11, 12., redientes itaque ad Boccone, qui 
ambas species ceu distinctas in eodem opere tractaverat, Et quum 
nec ego, nee ullus locum Bauhinorum aliquem de hac nostra specie 
(ad Monspelium facile obviam) agnoscamus, tune Doccone ceu illius 
primum auetorem salutamus. 
. B. ersquamatus Broter., Fl. Lusit. 1. p. 388., ad S. gallicum addu- 
citur a DC. Pr., sed Broteri descriptio, dummodo exacta sit, de plan- 
tarum identitate minus suaderet. Certe in planta, ut ille describit late 
statim a basi ramosa, flores corymbosi non sunt, vix tales in paupe- 
rioribus, et simplicioribus individuis; illius statura magis prae nostro 
contractior videtur, vix altior pede. Calyces dicuntur conici, et pube- 
scentes: corollae radiantes octo revolutae, eae disci quadrifidae, quae 
omnia dubia movent. Relatum tamen est a Gussone vidisse se in Herbr. 
Hort. bot. Matrit. specimina ab ipsis Link, et Hoffmansegg missis, in 
quibus vix ullam a $. gallico differentiam ille percepit, ni fuerit pube- , 
scentia major in speciminibus lusitanicis; ne dicam et corollarum radios, 
contra Brotero, non revolutos in istis, quod pendere potest a vitae 
stadio praematuro, in quo specimina lecta sunt, ut caeterum in com- 
mun: quoque S. gallico evenire animadvertimus. S. desquamatus Link 
Hrt. Berol., var. g DC., eadem est planta cum Broteri illa, in qua, 
ut in nostra, squamae ad ealathorum basim aliquando apparebunt, ita 
ut denominatio illa fallax eveniat. 
Quae sequuntur lineae ; à mee longo tempore exaratae , minore 
hodie opportunitate gaudent; nihiloseeius eas oblivioni mandare nolui. 
S. gallico similis est S. laxiflorus Vivian Fl. Libye. specim. p. 99 
t. 1l. f. 35 qui tamen praestaret bracteis lineari-lanceolatis sub calatho 
coadunatis , laxumque ealyeulum effieientibus. Bracteae in 5$. gallico 
potius cordato-ovatae sunt (apice membranaceae, interdum pilifero, 
