247 
tores Flor. Lusitanieae opportunum Helenii succedaneum existimarunt, 
Le. p. 296. Obs, Incerta sunt quae Caesalpinus tradit, ast ejus usus 
apud Arabes contra haemorrhoides testatur Forsk. Æg. Arab. p. 150. 
n. 84. Aliae plantae partes quasi insipidae sunt. 
Suspieatur DC., Pr. P. 5. p. 419. n. 10., S. conyzoidem Desf. forte 
hane eamdem esse speciem, ego dubium facile removeo, ut removit 
Visian. Dalm. 2. p. 66. n. 652., citata figura inspecta, et revisa Des- 
fontainei descriptione, quae ambae cum planta a me (primo in regione 
occidentali Pyrenaeorum detecta) prorsus conveniunt. Primus in Lusi- 
tania speciem detexit Brotero. 
Quorundam antiquorum opinionem de hac habenda specie pro 
Baccharide Dioscoridis, l. 3. e. 44., demum sustinuere aggressus est 
Tenore in Dissert. edit. ann. 1852., reperienda in Atti Accad. Pontan. 
Nap. V. 6., cui opinioni neque ego faveo. Longius forte a veritate 
recessit Rauwolf, Itin. p. 585. t. 285. (Laningen 1583.) eamdem 
Dioscoridis obscurissimam plantam judieans Helichrysum sanguineum 
se in Syria lectum. Stirps adeo controversa pro Astere Amello 
suscepta fuit ab Adanson; pro Ponaea cernua N. a Prospero Alpino; 
pro Inula vulgari a pluribus; a Clusio, a Matthioli, et a Lacuna pro 
Digitali Thapsi; a Lonicero, Caesalpino, ut denuo a Du Molin, pro Salvia 
Sclarea, a Clusio pro Inula Vaillantüi. Fraas eam judieavisset potius 
chium rubrum, si hoc odoratum esset, et nisi radix repugnaret; tunc 
contieuisse praestabat. Linnaeus Baccharidem suam Dioscoridis projecit, 
cui nee genericum, neque specifieum nomen servari debet, restituendo 
ceu generieum illud Chileae, quo vulgo generis species prototypa 
appellatur in Peru, teste Feuillet, Journ. 2. p. 150. t. 31. (Ch. ivae- 
folia N.); Linnaeanam alteram Ch. aegyptiacam nuncupando, dummodo 
cum Znulis eas conjungere non placeat. De Baccharide Antiquorum 
cf. quae dixi Fl. Virgil. p. 25-7. 
Pulicaria antidysenterica (Fuchsii) N. 
Fuchs. Hist. st, p. 436. P. dysenterica Flor. Vett. Koch p. 395. n. 2., Gaud. 5. n. 1981., Cass. 
Dict, Sc. Nat. T. 44. (826. ) p. 937 De Notrs. Reprt. Fl. Ligust. n. 9441., Moris Sard. 2. n. 624., DC 
r. P. 5. p. 479. n. 7., Willk., Lang. 2. n. 1998. Inula dysenterica L., DC. Dub. p. 268. n. 15., Be 
s . n. 5. I. dys. La-Pevr. Herbr. ; ) l. 0. , 
štev., ex Hohen., Neilr., aliisq., I. cordato-folio Gilib. Exerc. phyt. Engl. Bot. v. 16. n. 1115., Curt. Fl. 
t. 4 atv. v. 2. t. nac. 
„nd. ed. Grav. V. 1. t. 115., Fl. Dan. 10., Fl. B 149., Schrank Fl. Mo . 948. , 
?rev., et h. pl. Eur. T, 2, p. 10. t: 381;, Bull. Her , Dietr. Fl. Bor. v. 8. n 
61., Schk. Handb. 3. t 247., Reichnb. Icon. C. 96. t. 93 1., Plenck Ic. pl. med. T. 7. p. 15. 
325., Zannich. Vnz p. 29. t. 141. Fuchs. Icon. ed. 1545. t. 246., Matth. p. 872., Camer. Epit. p. 614., 
Dod. Pempt. p. 59. f. 1., Clus. Rar. pl. h: 2. Ll. 4. p. 21. f. 1.. Lob. Obs. E. f. 1. Icon. t, 345. 
: 2., Dalech. Hist. pl. Lugd, p. 1045. 1. 1., J. Bauh. Hist. pl. 2. 1. 24. p. 1050. f. i., Moris. Hist. pl. 
xon. 3. S, 7. p. ma 1. 19. f. n. 7. 
9; Flor. Jul. Sept. Fruct. per Autumnum. : : 
Legi in Pyr. Arag. ad el Fossao, vallis de la Fueva, die T Sept. 1850. 
