248 
Trag. St. h. p. 166., vix. Koch p. 395. n. 1., Gaud. 5. n. 1982., Cass. Dict. Sc. Nat, T. 44. (1836.) 
p. 95., DC. Pr. P. 5. p. 478. n. 4., Moris Sard. 2. n. 623., Willk. Lang. 2. n. 1296. Inula Pulicaria L., 
Bert. 9. p. 276. n. 6., DG. Dub. p. 268. n. 16. Inula In. Pul. La-Peyr. Herbr ler pulicarius AIL, 
., Aste 
Cav. Prael. n. 477., I. parviflora Salisb. Pr., Pulic. prostrata Gilibert Lith. inch. (1781.), Achens,, 
sed nomen minus aptum. Engl. Bot, v. 11. n. 1196., 1. Fl. Lond. ed. Grav. V. 1. t. 446., Fl. Dan. 
t. .613., Sv, Bot. 1 38., Dietr, FI r 4:95. 562., Gaertn. Fr. Sem 461 
: ol. v. 11. n. , Dietr, Fl. Bor. v. n. x A . pl. 9. p. c. 112. 
f. 7., Reichnb. Icon. C. 96. t. 933. f. 2. Cord. Hist. pl. crt. 154. a, et crt. 460. a. f. 1., Matth. p. 871., 
Camer. Epit. p. 613., Lob. Obs. p. 187. f. 2., Icon. t. 345. f. 1., Dod. Pempt. p. 52, f. infer. Dalech. Hist. 
pl. Lugd. p. 1045. f. 3. 
C) Flor. Jul. Sept. Fraet. Sept. Oct. 
Legi in Pyr. septr. humil. med. sub St. Gaudins, ad Beauchalot, 
die 26. Aug. 1852. Habeo e Tarbes a Deville, penes quem reperii 
plantam nanam, non tamen respondentem illae, de qua mentionem 
facit Gilib., Plant. rars. comms. Lithuan. (1185.) p. 91. n. 125. Obs, 
Huc ete. sub In. pulicaria, vel Exerc. phytol. p. 169., nomine Znulae 
prostratae! Sed reapse planta prostrata dici nequit. 
Suspicatur DO. forte duas species sub uno nomine confusas cir- 
cumire. Bory, et Chaubard Morée p. 250. n. 1173. speciminibus Graeeae 
stirpis cum Gallicis comparatis, quasdam ainotarunt differentias, quae 
tamen eis ad varietatem tantummodo constituendam valuerunt. 
Pulicaria arabica (Tournefort) Cass. 
.  ,Aster Conyzae folio minor, Mispanic. Tournef. Herb., ex Boiss. Voy. botq. Esp. n. 887. (non 
inspiciendus in Tournef. operibus). Cass. Dict. Sc. Nat. T. 44. (1826.) p. 94., Willk. Lang. 2. n. 1927., 
DC. Pr. 5. p. 476. n. 1. Inula arabica L. Mant., Willd. Sp. pl. Syngns. p. 2093. n. 9., I. Pulicaria 
Pourr. Herbr. Matr., et I. uliginosa Pourr. Hrb. Matr.; Pul. divaricata Nob. mnscr. Fl. Pyr. ann. 
1844.; P. longifolia Boiss. Diagn. pl. nouv. Ser. 9., ex Coss. Alger. 
(*) Flor. Aug. Sept. Fruet. Oct, Nov. Per regiones mediterraneas 
in Pyr. merid., med., locis calidioribus. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Sanguessa, die 11. Aug. 1844.; in Pyr. 
A Te Huesca ad Chimillas, die 3. Oct. 1850. In Pyr. Catal. 
non vidi. ; 
Caulis pedalis, sesquipedalis, ascendens, aut erectus, inferne simplex, 
a media sua parte ramosus, ramis divaricatis, fragilibus. Folia lineari- 
lanceolata, basi eordato-semiamplexicaulia (contra L. notam), medio 
folia ea est quam distinxit Pourret nomine 7. uliginosae. Vivit in locis 
hyeme , et vere inundatis, Ad /fuesca reperii vitam degentem comi- 
tibus Preslia cervina, T'eucrio Scordio, Chabraea vulgari. Annuam stirpem 
declaravit Linnaeus, Ma , et recte, Desfontaines perennem fecit, 
eumque imitarunt Willdenow, Persoon, Donn. 
ceipramus notam fuisse Vaillantio, Linnaeo fidentes. Sed locus 
ichard, a Willdenow, a Persoon relatus (Phyt. 
t. 149. f. 4.) dimittendus erit. Utrumque dereliquit Desfontaines, Flor. 
Atl. 2. p. 216. Tournefortium cum Boissier fidenter excepi. 
t. 
