249 
Pulicaria sicula (Boccone) Moris. 
Bocc. Sic. Mel. 5 6 SL. E e b eripe es pue. vidit n in Herbr. Mus. Paris, — 
Sard. 2. n. 622., Wi ik. Lang. 2. n. 1395. Jason cula Aer Ann . Nat. Paris, 1824., Prodr. x 
p. 476. n. 3., Bert. 9. 193. J. discoidea e Pn "Diet. S Nat. t zu 822.) p. 901., et T. 39. T 830.) 
p. 407. Dimorphantes. sicula Cass. Dict. Sc. Nat. T. 13. (isto) pi $55. Tubillm siculum Fisch. pe 
Animadv. Bot. 1835. in Ind. 2.0 Sem. bet. Petropol. p. 52, n, 67, Conyza sicula Willd., DC. Dub. } 
267. n. 2. We Ji. t 680. f. 3., d Mem. Soc. Ital. T. 22. (1841.) p. 96-102. cum tab. Reichnb. 
Icon. C. . f. 1. Pluk. Phyt. t. 168 f. 2., Magn. Bot. Monspel. p. 77, 76. fig. 
"Poe sub fine Acti in Octobr. Fruet. per Autum. In ma- 
Sn: Pyr. A tax. orien 
Legi in Pyr. Catal. ad Rosas, diebus 25, Aug. 1846., et 29, Sept. 
1853. Habui e viciniis E Narbonne a Delort 
Planta vivens, si contrecta fuerit foetidum emittit odorem, Lusus 
hujus speciei floribus Kea stat in Herbario L'Heritier sub nomine 
Asteris pyrenaici Pourr.!, ut refert DC. Pr. l.c. p. 411. Sed verisimile 
est illum ab vH Pourret non provenisse, quia nec cum illius phrasi 
Chlor. Narb. 188.) congruit, neque in locis ab isto indieatis de suo 
A. pyrenaeo alpinis, aut subalpinis) P. sicula proveni 
uam habemus e regione Pyrenaeorum , varietatem a discoideam 
DC. Pr., quidam ceu peculiar em speciem considerarunt. 
Conyza rufescens, et C. gracilis Link Hoffm. Fl. Port. 2. p. 253-4. 
videntur stirpes huic valde similes, et forte ejus varietates tantum. 
De prima ita effati sunt auctores « Valde affinis Conyzae siculae, at 
differt peranthodio hirsuto, corollis purpurascentibus » lc. p. 253. et hi 
characteres parvi sunt ponderi "s. De secunda scripserunt « Maxime 
affinis praecedenti (C. rufescenti), et forte var ietas , differt tamen caule 
subsimplici, anthodiis multo majoribus » l.c. p. 254. Quidquid de istis 
fuerit, nullam inveni earum mentionem apud Steudel, non penes DC. 
r, neque in Welpen; Reprt. Animadvertendae sunt DINEM UNE 
gn. 
Guill in Ann. Sc. Nat. Par. Ser. 1836. 
Si « Conyza lutea, annua, caule paciens acri sou palustris » 
Boce, Manifest. bot, 1668. p. 1. hujus loei recognoscatur, tune aliquot 
annorum illius notitia subit. In Herbr. hrt. vel Mus. Paris., referente 
Guss. Sie. Syn. p. 498. n. 2., stat cum hae phrasi, ex ipso Boccone 
* Con. palustris, "deba flore aureo » Boce. Herb. p. 37., qui stirpis 
Soc ape tres vices mutavisset. 
Conyza Theophr.? Dioscoridis! Qupularia Godt., qui antiquis- 
simam rem ceu novissimam proferre ausus est, cum Qon, Fr. 2. p. 180. 
Conyza major (Hippoer., AND Theocr., Plin., Theophr., Dioscor.). 
Dod. E Pen. Lob., Clus 
Hist. pl. 1. 6. c. ES, Paene ME , et foem.); Dioscor. l. 3. e, 26. (Con. 1.a); 
e Nori. ca x 650., Nicander. 2. 70, 83.; et 615., Tneocr. là. 4. v. 25.1, ci. Flor. Virg. meam 
l. 21. vel mas. Cipularia viscosa Godr. Gr. Fr. 2. p. 181., E 
FL piam ‘Dest. "An Dc. Ah . p, 470. n. 36., Moris Sard. 2. n. 629., 5 o. 
P. d. a 14., es Lang. 2. n. 1300. Pul caria viscosa Cass., Koch p. 395. n. 3. Erigeron P 
nosum Lacey. Herbr. Brot. Phyt. Lusit, fasc. 9. p. 190. t. 164. ooer. : zee Hrt. Vindb. T. 2. 
P. 77. t. 165. item, RAM Icon, = 96. t. 935. f. 2., Zannich. Vnz. p. Gesn. Op. bot. 
sia Sctanicd. tab. A f. 66., in p. 121. dictum fuit « dag copiosae Florentie », nme - 
: - Hist. pl. (gall. EL y Pempt. A Ed Pe isp. » . 
La Fea 1, La l) p. 2 p. 145-6., Lob e | 346. f. 1. Barr. Ico 370. f. inte: maj., Rauw. 
ün, P. 4.1. 3., Boce. Sicil. Mel. p. 14. 
9; Flor. Aug. Sept. ie per Autumnum., Reperitur communior 
Per regiones mediterraneas calidiores 
egi in Pyr. Arag. ad Huesca, die 27. Sept. 1850. 
