268 
Caulis humilis, pilosus, foliosus, pluriflorus, saepe ramosissimus, oc- 
currit aliquando simplieiuseulus, parvifolius, monocalathus, e loco 
aut sterili, aut sicco, nam loca humidula haec praediligit species, 
Opinor haec minus prospera individua locum dedisse introductioni illius 
falsae speciei, quae B. microcephala Lang. Folia obovato-spathulata 
in superiore parte dentata, neque crenata, caulem per mediam illius 
partem vestientia. Involucri foliola acuta, pilosa, et ciliata. Radii 
saepius rosei praesertim in extrema illorum parte, basi fere semper 
albidi. Hi radii, generatim, involuerorum longitudinem duplo superant, 
angusti sunt, et basi aliquot pilis induti. Achenia glabra. Oh quam 
infelieiter Gouan, Illustr. p. 71. n. 2., G. Bauhini locum ad Ormenidem 
bicolorem adduxerat! Nee horruerunt hunc ex illo referre Reichard 
Syst. pl. 3. p. 838. n. 2., Willd. Sp. pl. Syngns. p. 2178., aliique 
cum istis. 
Figura Fl. Gr. formam Ahybridam Tenr. speciei sequentis videtur 
potius significare, 
itatur a Linnaeo Burser Vol. 14. n. 70., attamen in recensione 
plantarum Martino-Burserianarum, de hac Burseri, et G. Bauhini specie 
nullam inveni mentionem: cf. L. Amoen. Acad. V. 1. ex edit. Er- 
langae 1787. n. 6. 
SECTIO 2.* BELLIS Nxcx. 
Bellis perennis (Plinii) L. Sp. 
Plin. Nat. -E 96. c. 5., vel 43. Koch p. 387. n. 1., Gaud. 5. n. 1989. , Moris Sard. 2. n. 612., 
» 
5 i 
;Pr. P. 5. p. - 4., et cum Dub. p. 266. n. 3., Willk. Lang. 2. n. 1265., Timb. Herbris. Toul, 
P. 2. 1871. p. 177, (sic.). B. perenn., et B. hybrida Ten. Bert. 9. ps. 316., et 319. ns. 1, 3. La-Peyr 
6., BE. ; 
Herbr.; B. sylvestris var, arenosa C. H. Schültz, in litter. ad Willk., Sert. Bot. His an. n. po 
loco Valle de Lojola ad San Sebastian (Cantabriae)! B. scaposa Gillb. Exerc. phyt.; Bellium bel 
dioides Cos t. etc. p. 218., et ex hoc sumens Willk. l.c. n. 1268. Engl. Bot. v. 6. n. 4M Gor 
Hs Lond. V. 1. t. 117., Schk. Handb, 3. t. 251., Flor. Dan. t. 503.. Sv. Bot. v. 4. n. 233., Bull. Her 
; v. 1. t ietr : 
. 173. : à t. 19. or. v. T. n. 496.. Labr. Ic. Helv. fasc. 1 
Drev., et Hayn. Ch. pl. Eur. T. 1. p. 12. t. 8., Reichnb. Icon. C. 96. t. 918. f. 6., Plenck Ic. pl. m 
7.7.9.0 95. t. 197 
206. 
. t. 615., Gaertn. Fr. Sem. pl. 2. p. 419. t. 108. f. 1., Zannich. Vnz. p. 35. t. 197. f. 2. et 
et t. 906. f. 1. Tenor. Nap. 5. p. 233. t. 194. f. 2. hybrid, Matth. p. 912., Camer. Epit. p. 699.. deni 
Hist. st. p. 147., Trag. St. h. p. 161., Brunf. Herbr. 2. p. 29., Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 895. i 
Moris. Hist. pl. Oxon. 3. s.c. p. 31. Hort. Sanit. ed. Germ. 1485., c. 333., Le Gran 
i. 
Herb. de Ras. Avicenn. etc. par Jean Petit Paris 1520., vel prope crt. 87. a f. 
9| Flor. Vere, ZEstat. Fruct. ZEstat. in Sept. 
Legi in Pyr. Aragon. ad San Victorian (Sobrarbe), die 11. Apr. 
i6; m Pyr Onal ad Gerona die 16. Maj. 1851., in Pyr. Catal. 
acuta, et obtusa. Animadverti, quod dum provenit in umbrosis glabrior 
est; pilosior, aut hirsutior in apricis. Calathi noctu clauduntur; si tunc 
ad eos artificialem lucem appropinquabere, radios laxari, et q 
apertos fieri videbis, ut mihi contigit observare Lucae Italiae, adstante 
aestivam potius Stirpem, quae varietatem offert caule productiore, e 
respondentem quae d DC. Fr., Bert. Amoen. Ital., et Mant. Fl. Apuan,, 
sive b DC. Pr., cui afferri strictius possent citatae figurae Brunfelsii, 
