981 
Purpureum nuncupavit Fuchsius, vix bene, nam rosei, neque pur- 
purei sunt ejus flores. Profecto melius foret cum Gmelin, Bad. Als. 
1. p. 31: 208., vulgarem nuneupare. Est Labrum Veneris Anti- 
quorum animum intendentium labris inferioribus almae Deae. « Labrum 
Veneris, vel Labium Veneris vocant ea ratione, quum folia ejus quae 
caulem circumdant semper aliquid. pluviae, aut roridae aquae contineant, » 
Brunfls. Herbr. 3. p. 34. Et Ruellius, Dioscoridis interpres ita eum 
declaravit: « Dipsacus momen invenit quasi siticulosi, quum concavo 
alarum sinu rorem vel imbrem concipiat, quo velut ad abigendas sitis 
injurias abutetur. Labri venerei nomenclationem a carinato foliorum ha- 
bitu contraxit, quae se anfractuosa sinuant ambage pelvim, vel lavacrum 
exprimentia, semperque rorulenti laticis aut pluvii fideliae modo tenacia ». 
De Nat. Stirp. l. 1. c. 20. p. 108. lin. 36. seq. Quis magis sitiens, 
quam ile qui nec diu, nec nocte satiatur? Sunt alii qui Dipsacum 
remedium sitis intelligunt: denique hoe retineri potest, quod dum ipse 
suam sitim satiat, aliorum quoque sitibundum ardorem ad calmandum 
se praebeat. Naturae prodigium! Stamina reapse didynama, ut ea 
observavit Noul. Fl. bass. sous Pyr. p. 311. n. 1. 
Dipsacus laciniatus (Herbarior.) L. Sp. 
Le Grand Herb. de Ras. Avic., etc. Paris, 1520., vel prope, par Jean Petit, crt. 105. a fig. 4.a 
Koch p. 375. n. 2., Bert. 2. p. 16. n. 3., Gaud. 1. n. 304., Schmidt Fl. Bohem. C. 3. p. 73. n. 265. 
(excl. Hall, loco), DC. Dub. p. 257. n. 2., Lang. Willk, 2. n. 1917. La-Peyr. Herbr. Jacq. A. 5. p. 2. 
t. 403., Lamk. Ill. t. 56. f. 2., Mill. Linn. Syst. illustr. Cl. 4. Ord. 1. cum tabs. Gaertn, Fr, Sem. pl. 
2. p. 40. t. 86. f. 5., Reichnb. Icon. C. 22. t. 705. Tabern. Krtb. 9. p. 1071. f. 4., Icon. t. 691. f. 2., 
J. Bauh. Hist. pl. 3. 1. 25. p. 75. f. i., Moris. Hist. pl. Oxon. 3. S. 7. p. 168. n. 4. t. 36. f. n. 4. 
C) Flor. Jul. Aug. Fruet. Sept. In Pyr. septr. med. aurigr. — 
Legi in Pyr. aurigr. humilior. ad Pamiers, die 10. Aug. 1851. 
A , 
Observavi ad Martres, supra Toulouse secus le l Hers. 
Involueri folia sufficerent ad hanc speciem distinguendam a D. syl- 
vestri; sunt in D. laciniato lanceolata, brevia, patentia: in D. sylvestri 
linearia, longa, ascendentia. Quapropter reprehendendas est Coulter 
hasce legitimas species non sejungens, uti perperam D. laciniatum ful- 
. * , zd ica cc 
lonum varietatem esse putavit olim Weber, Spicileg. Fl. Goetting. 
(1718.) p. 6. n. 21., et pejus Linnaeus hybridam stirpem dicens (Pl. hybr. 
n. 25) e D. fullonum, et piloso. 
Dipsacea repudiata. 
Ü : o. X XL r 
cum Godr. Fr. 2. p. TL., ast iste dubitanter. Stirpis specimen s.l. re- 
