291 
Reperi V. rubram angustifoliam magis solemnem in regionibus ca- 
lidioribus, Oleam non adeo frequenter superantem. Et omnes sciun 
V. rubr. latifoliam inventam fuisse ad Lutetiam, in Anglia etiam; 
sed ego quidem suspicor hisce in locis, ut alibi per regionem ocea- 
nieam frigidiorem , vere spontaneam non esse, atque ex hortis aufu- 
gisse stirpem facile cieurandam , ut evenit ad Toulouse, ad Morisac, 
in Normannia. Nulla de V. rubra mentio fit a Tournefort Hist. pl. 
envir, Paris; eamque omisit Ray Syn., vel Dillen cum eo; et Smith 
dubitavit (olim in Fl. Brit.) num ex hortis effugerit, quod dubium non 
dimiserunt Withering, Hooker, et Arnott, eam eeu Europ. austr. in- 
igenam internoscentes. Characteres dati, bene perpensi, me dubitare 
faciunt de legitimitate specifica Valerianae illae, Centr. nevadensis 
dictae a Boissier, relatae a Lange ls.c. Lusum folis triphyllis in 
forma latifolia vidi ad Oñate, ad Tolosa, ad Durango, ad Fonta- 
rabia, ad Bilbao, ad Portugalette, Pyr. Cantabr., saepe cum varietate 
floribus albis. Ovarium in hae specie semper uniloculare vidi, ovulum 
foventem unicum. Condurdum Plinii, Nat. h. l. 26. c. 5., vel 14., 
quidam pro V. rubra, ali pro Vaccaria vulgari habent. Non ego de 
re tam obscura judicium proferre auderem. Sed curiosus, qui noscere 
vellet, quae venditantur Parisiis sub percelebri Jussieu (A. Laur.) 
nomine, adeat Dict. Sc. Nat. T. 10. (1818.) p. 243., ubi legitur: Cen- 
tramtheis, cui stamen acidum, etc. 
Valeriana Calcitrapa (Caesalpini) L. Sp. 
Caes, De Plnts, 1. 4, c. 5. p. 159. Bert, 1. p. 105. n. 4. Centranthus Calcitrapa Dufresn. 
Valer., Moris Sard. 2, n. 600., DC. Dub. p. 253. n. 3., Lang. Willk. 9. n. 1200. La-Peyr. Herbr. ; 
v. parviflora Miegeville, ex Timbal (1868.); V. laciniata Salisb. Pr. (non R, Pav.), Flor. Graec. 
Sibthrp. C. 4. p. 22. t. 30., Reichnb. Icon. C. 92. t. 717. f. 1414. Clus. Rar. pl. h. 2. 1. 4. p. 54. f. 2. 
. (9 Flor. Maj. Jun. Fruct. Jun. Jul. Per region. mediterr. in hu- 
milior., et calidior. potissimum; alibi forte advena. 
Legi in Pyr. Navarr. ad Lumbier, die 24. Maj. 1845. Habeo ex 
Bayonne a Deville: et egomet ibidem observavi, ac insuper, per 
eam regionem, ad St. Jean Pied de Port, ad Tolosa, ad Azcoitia, ad 
Arribe de Aezcoa. : 
dix tenuis, tantillum odorata. Caulis palmaris, pedalis, sesqui- 
fistulosus, ut tota planta glaucescens. Folia ima indivisa, gra- 
datim ascendendo magis secta, ac in tenues lacinias divisa. Dicit Du- 
resne: « Variat foliis inferioribus, integris, dentatis, et pinnatifidis. » 
t. Valer. 39. n. 3. Quam observationem ceu bonam ego non 
Tecipio, veritus ne, quod de foliis inferioribus dixit, melius de succes- 
“vis dixisset, si magis attentam fecisset observationem. 
^rolla in media parte tubi breviter calcarata, et calcar tum vix 
Pecipiendum, tunc breve, aliquando longum, nec semper ex eodem 
u procedens; vix calcar 
asım corollae irregularem reddens, fallax manifeste character ad genus 
d 
ev rodr P Ineonstans est quoque calcaris longitudo in V. 
Rema trinervis Viv, (Centranthus nervosus Moris) ferme mgkin E 
anet stamen unicum, absque habitu proprio, labidum generis tun- 
