304 
v. 9. (1193) ad n. 143. Hisce addas quas nuper edidit observationes Pomel 
s.c. Est denique Crucialis Caesalp. Porro inconsiderata fuit Andreae 
Dall observatio, dum exclamavit « Valantiae species ad Galium trans- 
ferendas esse nullus dubitat » Obser. bot. etc, 1187.) p. 31. 
Vaillantia Crucialis (Hermolai Barbari) Nob., cum L., Pomel, ete. 
Crucialis Hermol, Barbar., ex Spreng. Hist. r. hrb. p. X; et est Crucialis herba Caesalp. de Pints. 
L 8. c. 12. p. 325. Koch p. 361. n. 1., Gaud. 1. n. 355., DC. Pr, 
P. 4. p. 606. n. 93., et cum Dub. p. 247 n. 1., Lang. Willk. 2. n. 2010. G. cruciatum Wither. Ar- 
rang. Bert, 2. p. 96. n. 3. G. cruc. La-Peyr. Herbr., V. hirsuta Gilibrt. Exerc. Phytolog.; Cruciata 
r : i i x Trautv. 
hirsuta G. Bauh. Pin., G , G. coronatum G, tataricum, G. persicum Ledb. Ross., ex v 
Engl. Bot. v. 2. n. 143., Schr: Fl. Monac t. 171., Flor. Batv. v. 5 46., Sturm Heft 7., 
Fl. Bor. v. 6. n. 408., Reichnb. Icon, C. 27. t. 1185. f. 1., Berger. Phytonomat. 2 183., cum tab.; 
9, Flor. Mart. Maj. Fruct. Jun. Jul. 
Legi in Pyr. Arag. ad Jaca, die 6. Maj. 1845., fructus decerpsi 
in Pyr. sept. med. Valle d'Aure, ad Saliant, die 27. Jul. 185 
Adposui Sprengelii sententiam de hac habenda specie pro Cruciali 
Hermolai Barbari; sed obstat Caesalpinus, lc. p. 326. lin. 11., qui 
icit, ab Hermol. Barbaro sibi ostentatam plantam, quae ei Rubia 
sylvestris, ut arbitror, R. erratica Trag., vel peregrina Auctor. Cae- 
terum genus Vaillantia quale suscepimus, Cruciali Caesalpini prorsus 
respondet, 
Vaillantia verna (Caesalpini) G. Don. 
An 011. a 
t rr. Herbr. Matrit.; Galium polygamum 
fol in A 5., Waidst. Ki*. Pl. rar. Hungr. T. 1. p. 3t. t. 22., 
olia nim. solemn. ciliata; Scop. Carn. ed. 2. n. 144. t. 2., Reichnb. Icon. C. 27. t. 1185. f. 2. Rochel 
iue wr p. 47. n. 24, t. 9. f. 93. J. Bauh. Hist. pi. 3. 1. 36. p. 717. fig. extr., Chabr. Sciagr. 
9| Flor. Apr. Jun. Fruct. Jun. Jul. In sylvat, nec frigidis, solo 
praesert, calcareo. 
Legi in Pyr. Catal. ad Camprodon, die 20. Jul. 1846. Habeo a Deville 
ex nemore de Eebisclou ad Tarbes et ex le Vernet du Conflent Pyr. or. 
In Py renais generatim gaudet habitu conferto, pedunculis vix di- 
midium folium superantibus; ibidemve flores profert luteos, aut ochro- 
leucos, quos nunquam albos offendi. V. crebrifoliatam Chaub. apud Am. 
Fl. Agen. p. 424. n. 2, eamdem esse speciem nunquam dubitavi, quod 
observationes a me hine inde factae plane confirmarunt. 
uhr non male folia obtusa, et sub-aeuta expressit; et ego €? 
retusa observavi. : 
hi Glabrities , aut hirsuties plantae est admodum variabilis; lusum 
Irsutiorem peculiari nomine V. dubiae salutavit Pourret. In m-* Quera* 
ad Berga praecipue vidi stirpem variare inferne, superne, undique hir 
e, quod in plurimis loeis inter strictiores limites degere obser- 
vabis. Ast vix datur unquam planta omnino glabra. 
„Unica forte vice vidi, vel saltim animadverti, verticillastra folia 
1850. bnc ; aut ea paulo superantia ad Bigorre, mense Ws 
0 
nam qni hoe faciunt, videntur rem facile obviam 
