908 : 
G. divaricatum Pourr., Lamk. non esse specie sejungendum persuasum 
habebam, latis per Occitaniam actis observationibus, quum rei asser- 
tionem dederunt Coss. Germ. Le. p. 364., evidentibus fulti observa- 
tionibus. Aparine minim. s. Rubia saxatilis minim. J. Bauh. Hist, yl. 
3. 1. 36. p. 115, 116. f. 1., ex Genève, dubia Lamarekio, et mihi quoque, 
nee ad hanc speciem, neque ad aliam citare ausi sunt Haller, Gaudin, 
Villar. Aufugenda prolatio! Quoad Barrelieri cf. observationes a Jussieu 
editas, p. 1l. ns. 94. 
Nonnulli eorum, qui ex hac una tres receperunt species (Loiseleur, 
DC. Duby) plurimum eas inter sese distrahere. Uniendas esse stirpes 
primus suspicatus est Stokes apud Withering Botan. Arrangm., quam 
sententiam recepit Hornung, et post eum praestantiores, ferme omnes, 
botanici. Nostris diebus stirpium sejunctionem iterum praedicavit Tausch, 
Flora 1835. p. 353-4. de Galiis, divaricato et parisiensi, laudatus a 
Gmelin Fl. Bad. Als. T. 4. p. 116. l 
Num G. capitatum Bory. Chaub. Morée n. 208., Pélop. p. 19. n. 248., 
Reichnb. Icon. C. 27. p. 94. n. 10. t. 1196. f. 3. sistat vere legitimam 
speciem, et a G. parisiensi probe distinctam, non possum quin dubitem. 
tem in suspicionem veneram G. chamaeaparinem Willk. et Costa 
Pug. n. 23., e collibus ad Bareinonem, merum esse lusum G. parisiensis, 
quum viderim Lange l.c. p. 324. Obs. eumdem sibi confecisse judicium. 
Per Cantabriam ego non animadverti eam formam, quae respondet 
G. minutifloro Brot. Fl, Lusit., sive G. litigioso DC., quam ad Lu- 
tetiam quoque deficere testantur DO. Fr., Coss. Germ. Fl. Paris. 
( 1845) contra Loisel. Gall, et Mérat Fl. Par. (1836.), qui eam revera 
rarissimam prope Lutetiam declarant, sed provenire dicunt. Haec est, 
quae per regionem mediterraneam facilius obvenit. 
Galium palustre Dodonaei! Cruydeb. (ed. 1563. fol. 576.), Pempt. 
p. 994., sin. fig., L. Sp. 
Koch p. 363. n. 10., Bert. 2. p. 99. n. 5., Gaud. 1. n. 347., Wilson apud Hook. Bot. Miscell. 2. 
(1831) p. 138. n. 39., Moria Sard. 2, n. 584., DC. Pr. P. 4. p. 597, n. 27., oua Dub. p. 249. n. 22., 
: . 1. ns $, * 
e 
3 en. 
affirm.e; G. rupicola ers ex Cre : ; 
; , Bor., 2rep. Belg.; et Godr. Jur., G. palustre, et G. montanum Bergr. Dass. 
Pyr., G. difusum Gilib. Exerc. phyt.; e G. incarnatum Gib. Ibid.? ex Ledeb. Ross., G. "Curt. FI. 
: n. 1 
" j 
folium Trevir., ex Trautv. Engl F! 
gl. Bot. v. 26. or. Dan. t. 423., F]. Batv. v. 5. t. 386., Curt. P. 
: A. Be ciii 4. t. 16. Hayn. Term. bot. t. 60. f, 11., Coss. Germ. Fl. Paris. p. 363. n. 6. t. 23. 
Chaub pi 5 [^ ias C. 27. t. 1195, f.ae 1, 2, 3, 4. fingentes palustr., rupicol., elongat. debil., 
«€. P. 07. n. 3. Bouq. t. 2. Tabern. Krtb. p. 483. f. 1., Icon. t. 151. f. 1., Barr. Icon 82. 
use. 
Cau ium anguli membranacei, translucidi, et planta subaspera est 
e RN per caulem, et foliorum marginem sparsis, unde acilis 
BH Ve scc cui eum G. wliginoso, Folia ludunt latiuscula, is 
Den EUM eem * modo laeves occurrunt, unde nonnullorum hal e 
uci 7 * In hae forma peculiarem viderint speciem. op 
X Sidi annas, referentia G. debile Desv., sub exsiecatione minim 
eiie: xg - dinde qualia debuissent fieri, si bona esset Hire 
r. Pr. 2. p. 40, observatio. 
