^ 
321 
(1851) p. 41., FI. Hamb. p. 84., Bréb. Fl. Normd. ed. 4, y..141. 
n. 2, d.; et cf. cum G. ochroleuco Rochel Pl. Baunat. rars. p. 45. t. 8. 
f, 90., vel Reichnb. Ieon. C. 27. t. 1193. (vel 142), nee Kitaibel ex 
Grenier. Non adeo fructificantem invenit Timbal in nemore Larramet 
ad Toulouse (G. vero Mollugo Wallr., Noul. Fl. anal. Toulouse), a quo 
accepi, anno 1853. 
Efficace remedium vulnerarium mecum praedicarunt monticolae 
aragonenses ad Castañiesa. 
Asperula Dod., Lobel., G. Bauh., L. Genus potius artificiale, 
eujus strictissimam cum Galio affinitatem demonstrant Asperula ga- 
lioides, A. pendula Boiss., A. humifusa DC., Galium concatenatum Coss., 
G. murcicum Boiss. Reut., de quibus postremis cf. Lange Pr. Fl. Hisp. 
2. p. 312, In hisce speciebus utique, vel plantarum habitus, vel qua- 
rundam characteres, generum unionem evocare videntur. 
SECTIO 1.* GALIOIDEA DC. 
Asperula galioides (G. Bauhini? Pluken.), Marsch. a Biebrst. Taur. 
aucas, 
Rub. mont, angustil. G. Bauh. Pr. p. 145. n. 1.1? Pluk. Phyt. t. 397. f. 5. Koch p. 360. n. 8., 
Bert. 2. p. 80, n. 5., DC. Pr. P. 4. p. 585. n. 34. A. glauca Aschers. , Crép. ]. rar. cr. Belg. fasc. 
5. p. 63. Galium glaucum L., Gaud. 1. n. 340., DC. Dub. p. 249. n. 16., Lang. Willk. 2, n. , 8. 
lauc. La-Peyr. Herbr.; G. montanum Willem. Pl. étoil. (1791) p. 39. n. 9.; A. tyraica Bess., ex 
b confirm. Ledeb. Ross.; G. altissimum Gilib. Exerc. phyt. Jacq. A. 4. p. 91. t. 8i., Vill. Fl. 
auph. 2. p. 326. n. 15. tab. 7., Dietr. Fl. Bor. v. 7. n. 446., Reichnb. Icon. C. 27. t. 1179. Ed 
. 
egi in Pyr. or, ad Conflent, à la Trancada d'Ambouilla, die 14. 
Jun. 1837: fructusque ibidem decerpsi, die 22. Sept. 1843. Habui ex 
Pech-David (ad Toulouse) a Noulet. Tausch etiam inter eos est, qui 
inter Galia speciem collocatam vellet: cf. Flora 1835. n. 22. p. 344. 
Suaderet habitus, repugnant characteres. i | 
Fructus bene Bertoloni arefactione rugulosos descripsit, qui laeves 
ab aliis describuntur. 
t. agr. Gotting. p. 231-2., neque recepit Bertoloni: et ego veritus 
"ss ne potiore jure ad Galium erectum adduceretur. Excluso G. Bau- 
an primus speciei auctor apparet forte illico Ruppius, Jen. 1718. p. 4., 
n quem si sistere nolis, suscipe tunc Haller, Helvet. n. 114., qui tamen 
rumque, et @. Bauhinum, et Ruppium eitavit, ut G. Bauhinus, Mo- 
li M et Ruppius nos ducerent ad Gesnerum, Hrt. Germ "i 211 
usto qui plantam ad Scaphusiam indicat; judicent autoptae! Reji- 
vn ia 172 
6. f. inter., a Linnaeo, Reichard, Willdenow , Lamarck, Allioni, 
omer et Schultes, et cum istis adhue a Gaudin allata, quae potiore 
2 l 2 * LI * 
Hat Synonyma haec omnia conservatim intulisse, 
* P. Oxon. 3. p. 931. n em concise tractavit. Sed ad- 
didit 5. . 4. ui r 
tit quoque Lamarck citationem Pluken. Phytogr. t. 391. f. 5. (exclu- 
21 
