403 
flores illi centrales violacei, vel atrosanguinei abortant. Et ludunt flores 
omnes albi, rosei, rubelli, rarius, ut dixi, toti violacei, Et umbellae 
saepius planae, alias quidquam eoncavae, reperiuntur aliquando mani- 
feste convexae. Caeterum speciei variationes late et diligentissime per- 
scrutatus est, explanavitque Timbal ls.c., sed cf. etiam Godey i 
Bull. Soc. R. Normnd. Ser. 2. V. 7. (1812-3.) p. 147. D. parviflorus 
Bert. specie ab hoc non distinctus existimatur a Caruel, Tose. Pr. 
n. 880. alii adjungunt quoque D. gibbosum Bert. n. 4. 
ujus speciei monstrum caule nodoso, ramosissimo, prolifero vidi 
ad Cardona, sed non legi: exsiccatum accepi a D.» Juan Riba illius 
urbis incola. Planta in hoe statu offert speciem D. muricati, quem 
habes apud Reichnb. Icon. C. 31. t. 2002. 
Daucus Matthioli! Nob. 
e . p. 164. n. 9, (excls. vars. d et u), 
Moris Sard. 2. n. 554., D. maritimus DC. Dub. p. 215. n. 2. partim? D. Ging., et D. hispidus Desf., 
Spreng. l.c. ps. 476., et p. 480. ns. 3 8., (excl. ab hoc syns. Anglor.?). D. lucidus L. Ai, La-Peyr. 
Herbr., D. hispanicus DC. Pr., partim., D. dr-panensis Todr.? Desf. Atl. p, 943, t. 63., Reichnb. Ic. 
C. 31. t. 2001.? Matth, p. 524., Camer. Epit. p. 301 p. 710. f. 4. 
Flor. Jul. Aug. Fruct. Sept. In maritim. Pyr. orient, scopu- 
losis praesertim. 
i in Pyr. or., ad Roussillon, inter Port-Vendres, et Bagnouls 
sur mer, die T. Sept. 1843; indidem habueram a Moquin; ex Collioure 
accepi a Deville. Observavi ad la Selva, Culera, Cadaques, San Feliu 
de Guixols, Lloret de mar. 
In viva planta umbellas planas, aut convexas observavi, nec con- 
cavas, ut plerumque occurrunt in D. vulgari. Hoc declarandum erat, 
ne quis crederet me prorsus subscribere descriptioni Bertolonianae, 
qui dieit de hac specie umbellas ut in D. vulgari, le. p. 166. lin. 
Conferatur, si libeat, Smith Inquiry into the real D. Gingidium L., 
in Trans, Linn. Soc. Lond. T. 9. p. 131-4., ubi disceptatur de con- 
fusione penes Linnaei editores. Denominatio specifica Gingidii a plu- 
rimis inconsulte suscepta est. Quid est Gingidium Dioscor. l. 2. c. 166.2, 
Plin. Nat. h. 1. 20. c. 5. vel 16.?, Galeni (locis facillime excipiendis 
ex edit. Juntae)? Obscura planta, Staphylino simillima praedicata, 
herba syriaca dicta, tenuis, densa, radice praedita parva, candicante 
subamara. Colebatur in hortis, et cruda vel cocta comebatur, magna 
stomachi jucunditate. Quae omnia ab inutili Matthioli Gingidio prorsus 
recedunt, Quumque Staphylinus olim dictus fuerit D. Carota, tune 
planta a nostris Daucis parum remota indicatur, ita ut pro Gingidio 
Patrum intelligendum esse reor Cerefolium sativum. Eamdem hane opi- 
nionem coluit Ruellius, qui seripist: « Accedendum videtur potius 
eorum sententiae, qui..... pro Gingidio Chaerophyllum interpretantur » 
stirpes (revera Syriacae) a D. vulgari non parum diversae sunt, nee, 
quantum scimüs, in usum culinarium cultae. Nec meliore ratione An- 
, guillara, Valerius Cordus, Gesnerus C. (in litteris ad Occonem) susce- 
