409 
Legi in Pyr. Navarr. sub Lumbier, die 16. Maj. 1845, in Pyr. 
Corbar. sub m.* San Victor ad el Single, solo ealeareo, die 7. 
Jun. 1852. 
Stirps aromatica, quam opportune, pro tempore, An/somarathrum 
nuncupavit Columna. Individua Corbariensia erectiuscula erant, sed 
ramos plures patentes ferebant, Individua, vero, ad Lumbier spontanea, 
notabiliora sunt, quia robustiora, ramosiora, et hirsutiora, prae aliis 
a me in Pyrenaeis, et extra visis. Odor anisatus (quod maximum 
exploravi de radiee secta) mauifestissimus, sapor foeniculaceus; caulis 
saepe basi divarieato-ramosus, petioli cum illorum subdivisionibus hir- 
sutissimi, foliorum laciniae sub-glabrae, involacella per marginem mem- 
branacea, et ciliata, apice sub-bidentata. Petala exteriora non tantum 
paulo longiora prae aliis (Koch, ete.), vel caetera paullum superantia 
(DC. Pr.) aut vix radiata (Marsch. a Bieberst. Taur. Caucas. n. DTL, 
Suppl. p. 235.), sed duplo-longiora. Stili terminales breves: rostra parce 
hispida, scilicet in angulis exterioribus tantum. Neque figura Florae 
Graecae cum speciminibus inde erutis bene quadrat, quamvis diffe- 
rentiae non sint magnae. Appropinquat W. grandifloram Hoffm., Reichnb., 
Icon. C. 31. t. 2030. f. 1., a specie nostra diversam. 
W. australis legitimitatem, plantae cultura tentata, primi in dubium 
ponere J. Bauhinus le. p. 73., Ray Hist. pl. p. 428. n. 2. Et olim 
Gerard, Fl. Gallo-Prov., L. Hrt. Cliffrt., Lamk. Fr., et Dict., ceu 
varietatem W. Pect. Vener. recenserunt, quae sententia laudata est a 
Schousboe Maroc. p. 138., a Gmel. Fl. Bad. Als. p. 696. Obs. ad 
n. 441. Ast agitur de speciebus optimis characteribus abunde distinctis. 
Item existimo Scandic. cretie. majorem G. Bauh. (e qua alteram varie- 
tatem (g) statuit Lamarck sub suo Chaerophyllo rostrato Dict. T. 1. 
. 685. n. 15., vel Marsch. a Bieberstein sub Sc. australi bh Fl. Taur. 
Caucas. n. 571.) peculiarem, et probe distinctam speciem ipsam quoque 
constituere, cui nomen Wyliae, seu Scandicis falcatae Londes hodie 
est, eui ego maluissem denominationem G. Bauhini servare, qui speciem 
creticam nuneupaverat in Matth. edit. p. 404. cum figura, quae imi- 
tata est a fratre J. Bauhino, Hist. pl. 3. 1. 27. p. 74. f. 2., etc.; sed 
species ultra Cretam in Tauria quoque reperta Hoffmanni nomen W. 
repentis retineat, Primi nostrae speciei detectores (relicto Plinio in quem 
cum Benincasa, et Clusio non fidimus) fuerunt Itali Benineasa, vel 
Casabona Etruscus qui speciem in Creta. detexit, anno 1590-1., testibus 
» 1c J. Bauhinis; et Todeschini Silverius Fundanus, ex Honorio 
Belli Vicentino in litteris datis a usium, anno 1594., reperiendis 
in ealee operis Rar. pl. Hist. 2. p. 800. Anthriscus etc., ut et in l.s.c. 
t. 6. p. 199. 
Cerefolium Brunf, Gesn., Matth., Anguill, Pon., Caesalp., 
Hall; Rupr., Anthriscus Hoffm., Neotericor. 
Anthriscus Plinii (supra memorata) Nat. h. 1. 22. e. 22., vel 38., 
folium sativum Bess., hodie Anthriscus Cerefolium Hoffm. Aliter sensit 
Fée, in Plin. ed. Panck. T. 14. p. 172,, qui pro illo AMyrrhidem odo- 
ratam. Scop. interpretatur. lisdem controversiis non subjacet Cerefolium, 
* 
de quo ita Ruprecht: « Cerefolium Morisoni , et Rivini antiquius, et 
