414 
Molopospermum (Heist.) Koch. Est Cicutastrum Heisteri, ex 
Fabric. En. pl. hrt. Helmstd. ed. 2. (1163) p. 62., quod tamen resti- 
tuendum judieavi. Suspicatas sum (cf. p. 1209.) sequentem speciem 
potius referre Ligusticum, sed supersedeo. 
Molopospermum cicutaefolium (Dioscorid.? Matthioli) Nob. 
Dioscr. l. 3. c. 51., cu ex "dr Valgr. 1554. p. 354. f. super., ET Apes Sempl. p. 212. 
cicutarium DC. Pr. P. 4. , Koch p 350., Bert. 3. P 473. M- Evers Hoch 
Umbell. DG.; Dub. 291. AR ap Sco Spreng. . 4., Gaud. 
n. 688. Lig. pelop. La-Peyr. e adf ag nere ia v Rauw. Hodoep. i cum pee et Anguille. 
Jacq. A. 5. Append. p. 33. t. 13., Gae pl. 2. p. 29. t. 85. f. 2. (2., Re ichnb. Ic. 31. 
t. 2012., et t. 2010. f.ae 10:6. Matth. p. Tin. p in "o! Bauh. edit. p. M P. 3. Camer. Epit. p. va 
Lob. Icon. t. 733. , Obs. p. 423. f. i ars infer. plant. tantum; J. Bauh. Hist. p.3.1 27. p. 184. 
f. 2., Dalech. Hist. pl. Lugd. p. 750. ? Y 
Flor. Jul. Aug. Fruct. Aug. Sept. In montan. Pyrenaeis medior., 
orientalibus. 
egi in Pyr. or. supra Mont-Louis au bac de Bolchera, diebus 14. 
Jul. 1836, et 13. Jul. 1839. A la coume d’ Artigue de Lin vidit Dufour 
(ad Palass.); ego observavi supra Luchon ad le Portillon vallis Aran; 
supra Castanesa, à la Peña Montañesa, in m.* Turbon, ad Mongarry, 
a Costabona. 
Iujus speciei juniores partes comeduntur ab incolis Pyren. orient., 
veniuntque nomine Couscouille, Cuscuillas; ego eas comedi, gustumque 
gratum, et eas innoxias expertus- sum. Radices quidquam analogiae por- 
tendere eum illis Sii Sisari Auctor. declarat DC. in Bibl. med. génr. 
Janr. 1829 p. | Quamdam promere hirsutiem in alabastris, inque fruc- 
tibus declarat Haller, Helvet. n. 158. Stirpem in Pyrenaeis undique 
labram nos vidimus. Suspicatur Belleval (Quest. Obs. philog. ete. Mont- 
pellier 1830 p. 11.) hoe esse Olus pullum Colum. Cult. hrt. (l. 10.) 
c. ,123., habitum a nonnullis pro Smyrnio Olusatro. Et Smyrnion Plinii, 
Nat. h. l. 21. e. 13. vel 109. (cui sunt qui referant Myrrham achaicam 
Colum. l.c. v. 173., nonnullis Levisticum vulgare) illum quoque pro 
M. cicutaefolio proponeret. Ast inter hasce duas ambigit Belleval, fassus 
Smyrnium Olusastrum , communem plantam, difficile sustineri posse 
pro stirpe in Achaia, vel Boetia indicata. Sed ignoravit Belleval pro 
Plinii Smyrnione propositum fuisse a quibusdam, interpretationem de 
Sm. perfoliato, sane non respuendam, susceptam a Billerbeck, ie Fraas, 
acceptamque a Desfontaines in Plinii edit. Lemair. V. T. P. 2 2. (1830) 
0., revera eodem anno iterum oppagnatam a Sprenge el, in 
Diosct. 2. p. 524., qui Smyrnion Dioscoridis, unde suum suscepit Plinius, 
Sm. Dioscoridis nuneupavit, quod revera potius ceu S. perfoliati va- 
rietas consideratur, 
Trib. 11.* SMYRNEAE Koeh. 
chinophora Tournef., Turr. Farset, et Animadvers. apud 
Calogera Nuov. raccolt. opusc. ac. pol. T. 14, (Vnez. 1766.) p. XXXI. 
Echinophora spinosa (Anguillar., Matthiol.) L. Sp. 
Anguill. Sempl. E 91., Matth. p. an antet; Caesalp. Hrb. Tornab. 1563. fol. 8 n. 107. 
xix Se te Bia. e o 5L. Bert. 3. "p. p Sard, 2. n. urr. $C. p. 
preng. Le p. 338. p ai, et cum Du E p. 241. lere. Ferie 
Crithmum spinosum Dod. Flor. nd "Sibthrp: ri sp lee. Engl. Bot. v. 34. u. 2413., Cavan. 
