442 
gumen uniloculare, oblongum, acutum , sericeum , de fundo brunneo, 
unum, raro duo semina matura ferens, eaque sub-quad 'angularia, ob- 
scura; nitida, ovulo inferiore solo superstite, dicunt DC., Dub. l.c. (ut 
. Pr. P. 2. p. 169.), eerte non exacte; nam quum ego semen unicum 
maturum reperi, superiorem prae inferiore plerumque  maturescere 
vidi. Sapor, radicis praecipue, amarus, ingratus, affinitatem cum Me- 
dicagine detegit, cum qua in eadem tribu Cytisearum manere debet. 
Vivit ad extremum Óleae limitem, ei interdum proxima, saepius in 
asperrimis loeis, aut ad montium summitates, ventibus, soli, imbribus, 
frigori, et tempestatibus percussa; meridionalis, imo Hispanica tantum 
species, quae ad Floram gallieam non pertinet, quaeque in Corsica 
indicata a Viviani, Fl. Cors. diagn. etc. p. 13., reapse ibidem vivere 
denegatur. 
Si quis sibi conficere ideam de permutatione stirpis, quoad ejus 
habitam, et faciem, in alio climate, et in olla (ut puto) cultae, con- 
ferat illius figuras s.c. Andrews, et Sims. Quae differentia cum figura 
Clusii, et quae a naturali plantae statu! 
Ulex Plin., L. 
Ulex grandiflorus (Ruellii) Pourr. 
Jomarinum Ruell. De Nat, Stirp 1. 1. c. 84. p. 2?0. lin. 38.. mea sententia. Pourr. Chl. Narb. 
n. 4246., in Mém. Acad. R. Toul. T. 3, (1788) p. 333., et Herb. Matr. U. europaeus L. Sp. var. a, 
Koch p. 165., Bert. 7. p. 366., Gaud. 4, n. 16414., Webb Ulic. in p. 9. n. 1. (excl. var. b); Delalande 
Hoedic, et Houat (1850) p. 111., DC. Dub. p. 115. n. 1. U. europ. La-Peyr. Herbr., partim. Engl. Bot. 
v 11. n. 742., FL Dan. *. 608., Fl. Batv. v. 2. n. 148., Schk. Handb. 2, t. 196., Lamk. Ill. t. 621., 
Gaertn. Fr. Sem. pl. 2. p. 330. t. 151. f. 7.. Ralph Ic. carp. Leg. p. 42. t. 39. t. 23. Guimp. Hayn. 
Deutschl. Holzg. 2. p. 164. t. 123., Rivin. Tetrp. irreg. t. 65. f. exter., Reichnb. Ic. C. 31. t. 2068. 
f. 1., et t. 2080. f. 1, 2. (numrs. parvs. fl. anal.). Gesn. Op. bot. ed, a Schmied. tab. aen. 4. f. 2., 
Dod. Hist. E et p. 407. f. 2., Pempt. p. 759., pee pl. h. l. 1. p. 106., Dalech. Hist. pl. 
p e 
h Flor. Mart. Maj. Fruct. Sept. Oet. 
Legi in Pyr. septr. med. ad Toulouse, die 1. Apr. 1853. Habeo a 
Deville ex Nestier. i 
Saepius ad basim pedunculi bracteola una aut altera conspicitur, 
valde prae superioribus minor. Alas carinam longe excedentes cum 
Webb dicere recuso; carina dorso pilosa. Calycem nigrescentem de- 
scripsit Savi, Bot. Etr. 2. p. 239. n. 675., certe haud bene, eo quod 
ferruginei potius coloris dicendus, ut bracteae. Caeterum color iste 
intensior in juniore calyce, in quo omnes pili sub prima evolutione 
stipati, et colorati sese offerunt, mox sub perfecta calycis evolutione 
rariores fiunt, parenchymatis distensione, quod parenchyma, colore suo 
dilutiore, temperat colorem illum saturatiorem pilorum. Ovula adstant 
multa, se semina pauca offert legumen, In genere, saltem inter eu- 
ropeas species, mihi ferocior videtur, ad sepiendum aptissima, Certum- 
ne est totum U. europaeum Bertoloni ad hane speciem pertinere, nec 
immixtum haberi U. parviflorum? Vix credere possum, 
Recipio Pourretianam denominationem aequam, potius quam Lin- 
naeanam, sub qua duae una confundebantur species, ejus varts. a, et b 
diversi forte generis. Scorpius altera, sive Genista spinosa Dilééh. Hist. 
pl. Lugd. p. 164., quoad iconem (desumptam a Plantiniana supra 
citata) reapse hujus U. grandiflori habenda est. Sed Scorpius Theo: 
phrasti apud Dalechamp Ibid. cum figura, mihi potius Genista Scorpius 
