144 
superne bidentatus, dentibus parvis, inferne tridentatus, dentibus pro- 
duetioribus. Corolla e luteo ad aurantiaeum colorem vergens, calyce 
major, glabra, demptis petalis ad formationem carinae coneurrentibus, 
sive in inferioribus, quae carinam in dorso villosa sericeam constituunt. 
Vexillum profunde emarginatum. Stamina decem, superius stamen lon- 
giuseulum, inferius longius, lateralibus alterne minoribus. Stigma capi- 
tatum; ovarium dorso glabriuseulum, lateraliter et inferne magis villoso- 
sericeum. Legumina compresso-turgidula , pubescentia, semina bina, 
vel quaterna ferentia, in serum autumnum matura, Inter G'uetary, et 
San Jean de Luz super eum parasiticam observavi (die 20. Sept. 1841) 
Cuscutam majorem. 
Fertur apud Cantabros, non minus quam in proximis terris les 
Landes, hune Ulicem a pecore rejici, quae grandiflorum comedit. Indi- 
seriminatim utrumque comedi, ex propriis observationibus, testatur 
r 
e 
Godron, cum Gren. Fr. p. 345. (ut Mut. Fr. p. 223. n. 2), U. 
nano duas confuderunt species, U. kunc nostrum, et U. nanum Forst., 
citavitque Godron Thore Chl. Land., quam aut non consuluit, aut 
non intellexit, Et hune U. autumnalem nostrum bonam esse speciem 
negat Lagreze Fossat Tarn. Gar. (1847) p. 78., ubi mé*eum adver- 
santem citat, Aliam ibidem prolationem reperio, scilicet. Ulicis nani 
flor. thyrsoid. Des Moul. Catal. pl. Dordogn. p. 45. Uterque autem 
scriptor de re evidenter falsam dedisse sententiam, annuentibus jam 
gallis fere omnibus, satis superque liquet. Nam U. nanus Forster in 
Symb. Syn., et Sm. alienum habet habitum, ac diversam faciem, de- 
cumbit, et statura nanus, calycisque dentes lanceolatos, distantes, neque 
corollas calyce parum longiores profert: cf. illius figuram, in Engl. 
ot. v. 11. n. 143.? Reichnb. Ie. C. 31. t. 2068. £. 3. 
Dixit insuper de U. nano Duby eum DC. folia, ramulosque glabros, 
si revera ita semper se habet, tune altera distinctionis nota 
adjungeretur. Res absoluta esset, si, quod non credo, flores in U. nano 
ebraeteati essent, ut fert Mér. Par. ed. 4. p. 570. n. 2. Num vero 
Sowerby icon, in Engl. Bot. v. ll. m. 143. ; desumpta fuerit e legi- 
timo specimine U. nani ego dubitare auderem. Neque ipsum Smith 
sat latam, tutamque hujus generis notionem assequutum fuisse mani- 
festum fit ex hac ibidem adposita observatione: « These plants. (U. 
grandifl., et nan.) though so common with us, are by no means of ge- 
neral occurrence. throughout Europe: Portugal, and. the western parts of 
France, produce them more plentifully than any other country, except 
our own. » | 
Negarunt aperte legitimitatem speciei nostrae etiam Hooker, et 
Arn. Brit. Fl. p. 94. n. 2., ed. 8. p. 96., Babingt. Man. ed. 5. p. 13. 
ing absque haesitatione; Benth, Handb. Br FL. 107,n. 2.; qui 
postremus ineonsiderate, de more, Planchoni denominationem in U. 
gallicum convertebat. Addamus repudiantem Le Jolis Mém. Soc. Sc. 
Nat. Cherb. l. (1852) qm U. grandiflorum , autumnalem , nanum, 
comparat, et distinguit, mox dubitat num omnes ab eodem typo exor- 
tum duxerint. 
b Le. praetulit nomen a P 
meas criticas dono acceperit Flore 
dere in varietates duas, 
lanchon datum, quamvis Schedulas 
ntiae, anno 1849. Ipse speciem divi- 
quarum prima nullius ponderis est, secundam 
